Ben De Çocuktum

8,6/10  (8 Oy) · 
41 okunma  · 
6 beğeni  · 
603 gösterim
Sevgili çocuklarım, 16 yaşıma dek süren çocukluk anılarımı yazdım. Bu anılarım, Böyle Gelmiş Böyle Gitmez adlı kitapta topladım. Hepsi iki cilt oldu. Değerli yazar Erdal Öz, bu iki ciltlik kitabın içinden, sizi ilgilendireceğini umduğu bölümleri seçip ayırdı. Bunları ayrı bir kitap yaptı. Kitabın adını da "Ben de Çocuktum" koyduk.

Aziz Nesin'in yazdığı "Önsöz"den

Kitaptan 5 Alıntı

Sadettin TANIK 
09 Ara 2015, Kitabı okudu, 8/10 puan

Yoksullar yaşamları boyunca yalnız bikez kolaylık görürler, o da öldükten sonra; cenazeleri hemen kalkar, çabucak.

Ben De Çocuktum, Aziz NesinBen De Çocuktum, Aziz Nesin
Sadettin TANIK 
09 Ara 2015, Kitabı okudu, 8/10 puan

Çocukluk bile aradaki ayrımı birleştiremiyor. Sanki iki öbek olup ayrılmış sokak çocuklarıyla konak çocukları arasında görünmeyen bir perde vardı. Oysa araları on adım var yok...

Ben De Çocuktum, Aziz NesinBen De Çocuktum, Aziz Nesin
Mehmet Sinan Gündüz 
04 Eki 23:01, Kitabı okudu, Beğendi, 9/10 puan

Bir atasözümüz var: '' Her koyun kendi bacağından asılır''. Evet doğru her koyun kendi bacağından asılır ama Koyun olduğu için...İnsanlar koyun değil ki... Hiçbir insan yalnız kendi bacağından asılmaz; her asılanla biraz da biz asılırız- her açla açız. Her tutukluyla tutukluyuz. Mutluluk,başkaları mutsuzken yalnızlıkla olmaz, toplulukla olur. Aç insanlar olduğu bilinirken, lokmalarım rahatlıkla boğazımdan geçmiyor; soğukta titreşenler varken, odamdaki sobamda ısınamıyorum.

Ben De Çocuktum, Aziz Nesin (Sayfa 100)Ben De Çocuktum, Aziz Nesin (Sayfa 100)
Mehmet Sinan Gündüz 
04 Eki 21:51, Kitabı okudu, Beğendi, 9/10 puan

Bu acılar çekilmeyecek bigün. İnsanlar eşit fırsatlarla yarışa girecekler. Bugün olduğu gibi, ayakları bağlanmış olanla, antreman yapmış olanları bilikte yarışa sokup,
-İşte hürriyet var, koşun bakalım, kim kimi geçecek!.. denilmeyecek.

Ben De Çocuktum, Aziz Nesin (Sayfa 96)Ben De Çocuktum, Aziz Nesin (Sayfa 96)
Özlem Akbaş 
03 Ara 2015, Kitabı okudu, Puan vermedi

BEZ ÇANTA
Mahalle Mektebi uzak...Kış, soğuk, kar..Paltom yok...Üşüyorum, ellerim donuyor.
Annem haki renkli kalın bezden bir çanta dikti bana.Kitabımı, defterimi çantama koyuyorum.
Soğukta elim üşüdüğünden çantayı tutamazdım,kolumun altına sıkıştırırdım;soğuktan korunmak için elimi de çantanın altına alırdım.
Okul dönüşü eve gelince ellerim sızım sızım sızlar...Bir akşam, eve geldim yine, annem,
-Çantan nerde? dedi.
Eğilip kolumun altına baktım, çanta yok...Yolda, soğuktan elim uyuşmuş, parmaklarım duyarlığını yitirmiş,çantanın düştüğünden haberim bile olmamış.Dönüp baktım, aradım geçtiğim yolları;çanta yok...
Babam bu olayı, sonraları çok başka türlü anlatırdı:
-Yepyeni bir çanta almıştım...Çok pahalı bir çanta...Çok güzel bir çanta...Sağlam çanta...Üç gözü vardı çantanın..Hem de kilidi vardı çantanın...O güzelim çantayı taşıdığı ilk gün yolda düşürmemiş mi elleri üşüyüp de...Vah benim oğlum...''Çantan nerede?'' diye sorup da kolunun altında göremeyince çantayı, başladı ağlamaya...''Ağlama oğlum, ben sana daha iyisini alırım'' dedim.Daha güzel bir çanta aldım...
Babam böyle anlatırdı;anlata anlata, bu anlattıklarına iyice inanmıştı.Babam, içinden geçenleri, dileğini anlatıyordu.Dileğini olmuş sanıp, inanarak anlatıyordu.Hiçbir zaman,
-Baba öyle değildi...diyemedim.
O gülerek anlatırdı, ben de gülerek dinlerdim.
Çoğumuz kendi suçumuzmuş gibi yoksulluğumuzdan utanırız.Ben de yıllarca yoksulluk ayıbımdan utandım, taa yazar olana dek...Çoğunluğun yoksul olduğu ülkede, yoksulluğun değil, varlıklılığın daha utanılası olduğunu yazarlığa başlayınca anladım.

Ben De Çocuktum, Aziz Nesin (Sayfa 22 - Adam Yaınları)Ben De Çocuktum, Aziz Nesin (Sayfa 22 - Adam Yaınları)