Sınırları Zorlamak Pushing the Limits Serisi 1

7,4/10  (14 Oy) · 
44 okunma  · 
9 beğeni  · 
1.189 gösterim
Birbirleri için çok yanlış… ve bir o kadar da doğrular.

Echo Emerson'ın, sporcu sevgilisi olan popüler bir kızdan, hakkında dedikodular dönen, kollarında 'tuhaf' yaralar olan dışlanmış bir kıza dönüştüğü akşam neler olduğuna dair kimsenin bir fikri yoktur. Echo bile o korkunç akşama dair tüm olanları hatırlayamıyordur. Tek bildiği, her şeyin tekrardan normale dönmesini istediği.

Oldukça yakışıklı ve siyah deri ceketli çapkın ama yalnız Noah Hutchins, şaşırtıcı anlayışıyla hayatına girdiğinde Echo'nun dünyası asla hayal edemeyeceği bir biçimde değişir. Oysa ortak hiçbir noktaları olmaması gerekirdi. İkisinin de tuttuğu sırları düşünürsek, beraber olmaları oldukça imkânsızdı.

Fakat aralarındaki çekim bir türlü geçmek bilmez. Echo, sınırları daha ne kadar zorlayabileceklerini ve ona sevmeyi yeniden öğretebilecek tek bir adam için neleri göze alabileceğini kendisine sormak durumunda kalır.
(Tanıtım Bülteninden)
  • Baskı Tarihi:
    Şubat 2014
  • Sayfa Sayısı:
    416
  • ISBN:
    9786055175498
  • Orijinal Adı:
    Pushing The Limits
  • Çeviri:
    Tuğçe Nida Sevin
  • Yayınevi:
    Aspendos Yayıncılık
  • Kitabın Türü:
Deniz Atakan 
26 Ağu 2015, Kitabı okudu, Beğendi, 8/10 puan

Aslında tür young-adult olunca biraz temkinli yaklaşmıştım kitaba... Çok hoş bir hikaye ile karşılaştım. Çoğu sayfayı gözlerim dolu dolu, boğazımda bi yumruyla okudum. İki yaralı gencin birbirine nasıl sarıldığını, yaralarına nasıl derman olamaya çalıştığını gördüm. Hayatları bir anda tepetaklak olmuşken, hayat onlara daha yeni doğan bebeğe ayağa kalk demişcesine titreyen bacaklarıyla yürümeye çalışmalarına şahit oldum. Duygular, karakterlerin çektikleri acı öyle inandırıcı şekilde yansıtılmıştı ki bazı yerleri gerçekten içim sızlaya sızlaya okudum. Güzel bir kitaptı, gerçekten sevdim. Tavsiye edilir. Herkese iyi okumalar ;)

MEHMET TOKGÖZ 
 12 Nis 10:14, Kitabı okudu, 4 günde, Beğendi, 6/10 puan

Kitabın ismi gibi değil içeriği.Evet zorluk çekilen bir aşk ama ben hayatımda daha fazla çok daha fazla sınırları zorladığımı biliyorum merak uyandıran bir hikaye fakat istenilen performansa bir türlü ulaşmıyo hikaye ama yinede keyifle okudum bazı bölümleri etkiliyo kitabın gayet okunabilir bir eser.Birbirlerine bağlanan çift dünyada ikisi varmış gibi hissettiriyolar birbirlerine.

Nur D. 
12 Tem 00:20, Kitabı okudu, 1 günde, 7/10 puan

Kitabı okumaya başlamadan önce karakterlerin yetişkin olduklarını sanmıştım, lise son öğrencisi gençlermiş.

Konusu: Echo Emerson'ın lisenin başında kusursuz denilebilecek bir hayatı vardı. Annesinin bipolar olması ve babasının annesinden boşanıp dadısıyla evlenmesi dışında. Ama işler bir kere ters gitmeye başladığında tepe taklak olana dek durmuyor. Önce abisini kaybediyor sonrada hayatından bir geceyi. O gece kollarını yaralar içinde bırakıyor. Echo liseye tekrar döndüğündeyse hem o kendini çevresinden soyutlamıştır hem de çevresi onu.

Noah Hutchins basketbol takımında olan, zeki ve yakışıklı bir öğrenciydi. Ancak ebeveynlerinin ani ölümünden sonra koruyucu bir aileye verilir. İlk koruyucu ailesiyle yaşadığı sorun farklı bir koruyucu aileye verilmiş kardeşleriyle de görüşme haklarını tehlikeye atar. Koruyucu aileleriyle kötü deneyimlerinden sonra tek istediği reşit olup kardeşlerinin velayetini alabilmektir.

Derken bu ikili bir araya gelir. Echo o gece neler olduğunu, Noah da kardeşlerinin kaldığı koruyucu aileyle ilgili bilgileri öğrenmek istiyordur. Ve birbirlerine yardım ederlerse istediklerini alabilirler.

Kitap genç yetişkin kategorisinde okuduğum benzerlerinden oldukça iyiydi. Bu kadar iyi olmasını kesinlikle beklemiyordum. Ama "hatasızdı, beni sinir etmedi, tekrar tekrar okurum, o son nasıl güzeldi öyle?" gibi tepkilerden birini bile verir miyim? Hayır.

İlk 250+ sayfa filan sinirimi bozan şeylere rağmen 5'i hak ediyordu. Echo'nun arkadaşları... Evet, rahatsız ediciydiler. Fakat zaten lisedeler, hepsi kendi derdine düşmüş gösteriliyordu. Bu yüzden eyvallah. Annesi, babası, üvey annesi sorunlar vardı fakat zaten bu kadar sorunlu kişilikler olduğu için bu noktaya gelmişlerdi. Yani bunların üstünü kendimce kapatabildim.

Fakat daha sonrasında birden oklar Echo'ya döndü. Echo annesi gibi davrandığını öyle olmaması gerektiğini düşündü. O cadaloz, ben merkezci, popülerlik takıntılı arkadaşı Grace bile birden haklı çıktı ve yaralarını insanlardan sakladığı için suçlu Echo oldu. Buralarda kitabı bırakmamak için kendimi zor tuttum. Bayan Collins'e neden ve ne ara güvendiğini de tam olarak anlamadım.Çok üstün körü gibiydi... sanki...

Vee bir an önce kızgınlığımı belirtmek istediğim ve tahammül edemediğim konu; Noah'nın kardeşleri de bir koruyucu ailede kalıyor. Tıpkı Noah gibi. Ve o koruyucu aile -Joe ve Carrie- Noah'dan başta pek hoşlanmamışlar çünkü Noah ilk koruyucu babasına vurmuş. Noah'ın vurma sebebi adam kendi öz oğlunu dövüyormuş. Ama kimse Noah'a inanmamış ve kardeşleriyle görüşme hakkı elinden alınmış. Kendisi de bu yüzden koruyucu ailelere ve sisteme güvenmiyor. Tüm dünyanın iddia ettiğine göre ise kardeşlerinin koruyucu ailesi Carrie ve Joe melek gibi insanlar. Kardeşlerini eyaletteki en iyi özel okulda okutuyorlar, onları çok seviyorlar, üstlerine titriyorlar ve çocukların onlara "anne", "baba" diyebileceklerini bile söylemişler. Çocuklar da diyorlar.

Pekala, nereden başlayayım? Madem o kadar iyi insanlar ve maddi durumları da bu kadar iyi niye en başında sadece iki ufak çocuğa koruyuculuk aile yapmayı tercih ettiler? Niye onları abisinden ayırdılar? Noah'yı da onlarla birlikte evlerine alsalardı.

Noah ilk koruyucu babasına vurmuşmuş. Noah mükemmel bir öğrenciymiş, koruyucu aile sistemine geçtikten sonra da neredeyse 1 yıl boyunca bu durumu devam ettirmeye çalışmış. Joe ve Carrie böyle meleklerse neden Noah'ı bu kadar kolay yargılamışlar? Neden hemen onu kardeşlerinden ayırmayı tercih etmişler? Bu çocuklar yangında ailelerini kaybettiler. Sadece birbirlerine sahipler. En küçükleri sadece 2 yaşındaymış. Annesi ve babasını hatırlamayacak yaşta. Ailelerinden tek bir fotoğraf bile kalmamış. Nasıl olur da onları özünden, birbirlerinden koparırlar? Büyük kardeşi (sadece 8 yaşında) Jacob'ın Noah'a yakınlığını bile hoş karşılamıyorlardı. Ufaklığı mümkün olduğunca geç Noah'ın yanına getirmek için çabalıyorlardı. Madem o kadar çok çocuk istiyorlar, gidip evlat edinsinler.

Herkes de geçmiş Noah'ın (ve okuyucunun) karşısına onların ne kadar iyi insanlar olduğuna inanmamızı bekliyor. İstedikleri kadar iyi olsunlar, sadece iki çocuk bulup onlara biz sizin anne ve babanızız algısını vermek isteyen bencil kişilerden öteye gidemediler benim için. Bu yüzden kitabın gidişatı ve sonu beni tatmin etmemekle kalmadı, aşırı rahatsız etti.

Dahası Noah'ın bir kere bile bunu düşünmemiş olması da garipti. Bu düşünce yazarın da aklına hiç gelmemiş belli ki? Tüm kitabın havasını bozdular. Bu tarz kitaplarda genel olarak yapılan bir yanlış birden esas karakterler her konuda hatalı çıkıyorlar. Ergenliklerinden, çocukluklarından, duygusallıklarından dolayı gerçeği görememiş oluyorlar. Garip olan o gerçekliğin daha bozuk olması. Bence toparlayıp herkes için mutlu son yazmayı deniyor ve ellerine yüzlerine bulaştırıyorlar.

Sonraki kitap şaşırtıcı bir şekilde Beth ile ilgiliymiş. Şaşırtıcı bir şekilde dedim çünkü; bu kitapta Noah'ın arkadaşları Isaiah ve Beth birlikteydiler. Fakat 2. kitap Beth, 3. kitap da Isaiah hakkındaymış. Bir de Isaiah daha sevilesi olduğundan yazarın riske girmeyip Isaiah'ı konu alması daha beklenilir bir durum olurdu. Beth'i merak ediyorum, üstelik bu kitaptan daha iyi olduğu yorumlarını okudum! Hep serilerin ilk kitaplarındaki karakterleri göz bebeğim olarak tutmayı istesem de umarım, gerçekten daha iyidir.

angelsbooks 
21 Mar 2015, Kitabı okudu, 7/10 puan

Yayınevi kapak için yanlış seçim yapmış... Bu konuyu da kendilerine iletmiştim kitap fuarında. Yeni basımda kapağın değiştirileceğine dair sözü de aldım ama henüz bir aksiyon yok. İçeriğine gelirsek : Sonlara doğru gözlerimin dolduğu yerler var. Güzel bir hikayeydi. Sürükleyici de aynı zaman da.

Kitaptan 2 Alıntı

Omuzları hiç titremedi. Yanaklarından tek bir gözyaşı akmıyordu. En kötü ağlama herkesin görebildiği türden olan değildir; sokak köşelerinde inleyerek, üstünüzü başınızı paralayarak. Hayır en kötü ağlama ruhunuzun ağlaması ve ne yaparsanız yapın onu rahatlatmak için bir çıkış yolu bulamamanızdır. Bir parçanız solar ve ruhunuzun kalan kısmında bir yara olarak kalır...

Sınırları Zorlamak, Katie McGarrySınırları Zorlamak, Katie McGarry
Ümran 
19 Ağu 2015, Kitabı okudu, Puan vermedi

Çünkü büyümek zor seçimler yapmak demektir ve doğru şeyi yapmak her zaman iyi hissettireni yaptığın anlamına gelmez.

Sınırları Zorlamak, Katie McGarrySınırları Zorlamak, Katie McGarry