Üzümün Kardeşliği

8,4/10  (5 Oy) · 
17 okunma  · 
4 beğeni  · 
494 gösterim
Sekiz-dokuzu arka taraftaki yeşil çuha örtülü masada toplanmıştı. Yukardan sarkıtılmış lamba iskambil oynayan beş kişiyi aydınlatıyordu. Diğerleri masanın çevresinde dikilmiş, birbirlerine laf çakıyorlardı. Seyredenlerden biri de babamdı. Huysu, mendebur, buruk bir sigorta emeklileri grubu; gergin, hırlayıp duran kötü niyetli ihtiyar hergeleler; buruktular ama acımasız zekalarının, bozuk ağızlarının ve paylaştıkları dostluğun deneyiminin derinliğinden konuşan yaşlı bilgeler yoktu. Zamanın tükenmesini beklerken vakit öldüren sıradan yaşlı insanlar sadece. Babam da onlardan biriydi. Şok etkisi yaptı bende bunu hissetmek. Kendi türlerinin arasında görünceye kadar öyle algılamamıştım onu. Etrafındakilerden de yaşlı göründü gözüme birden.
  • Baskı Tarihi:
    2003
  • Sayfa Sayısı:
    159
  • ISBN:
    9789758441723
  • Çeviri:
    Avi Pardo
  • Yayınevi:
    Parantez Yayınları
  • Kitabın Türü:

Kitaptan 6 Alıntı

Bilal Aydın 
06 Şub 2015, Kitabı okudu, 9/10 puan

Askerlik muayenesi için Sacramento Hastanesi'ne başvurmamı isteyen bir mektup aldım. Çürüğe çıkardılar beni. Astımım vardı. Bronşitlerim iltihaplıydı.
Gerekli bilgileri halk kütüphanesinden aldığım kitaptan edindim. Astım öldürücü müydü? Olabilirdi. Olsun. Dostoyevski'nin sarası vardı, benim astımım. İyi yazmak için vahim bir hastalık elzemdi. Ölümle baş etmenin tek yolu.

Üzümün Kardeşliği, John Fante (Sayfa 60)Üzümün Kardeşliği, John Fante (Sayfa 60)
Bilal Aydın 
06 Şub 2015, Kitabı okudu, 9/10 puan

Küfür utandırdı babamı, çünkü onun için 14 yaşındaydım hâlâ, zorla turlarına çıkardığı çocuk; olgun dostlarının bayağılığından korumak istiyordu beni.

Üzümün Kardeşliği, John Fante (Sayfa 40)Üzümün Kardeşliği, John Fante (Sayfa 40)
Bilal Aydın 
06 Şub 2015, Kitabı okudu, 9/10 puan

Çarşıya yürürken babamla gurur duyuyor, içten içe gülüyordum. Ölebilirdi, ama ne çıkardı? Dostoyevski ölmüştü, ama yüreğimde yaşıyordu hâlâ.

Üzümün Kardeşliği, John Fante (Sayfa 132)Üzümün Kardeşliği, John Fante (Sayfa 132)
Noir 
16 Eyl 16:58, Kitabı okudu, Puan vermedi

"Umursamayacak kadar yorgundum. O eski evin bütün odaları gibi annemin odasıda küçüktü.Yatağın yanındaki gece lambasını söndürünce zifiri karanlık oldu oda. Annemin saçının o tatlı, topraksı kokusu sinmişti yastığa; geçmişe gittim,evden kaçmayı düşündüğüm o günlere."

Üzümün Kardeşliği, John FanteÜzümün Kardeşliği, John Fante
Noir 
16 Eyl 17:16, Kitabı okudu, Puan vermedi

Bardağıma şarap koyup balkona çıktım,salıncaklı koltuğa oturup bir sigara yaktım.Çabuk karardı ortalık.İki ev aşağıda bir anne balkona çıkıp çocuklarını içeri çağırdı.Aniden köşedeki sokak lambası yandı,köpeğin teki ışığın altında eve doğru gitti telaşla.Karşı pencerelerde televizyonların beyaz gözleri belirdi;kovboylar takipte,silahlar patlıyor San Elmo alacasında.Yalnız bir kasaba.Bütün vadi kasabaları böyleydi:umutsuz,gizemli bir şekilde kalıcı olmayan,hapsolmuş hayatlar;küçük tel örgülerin ve derme çatma kireç sıvalı duvarların ardına tıkılmış,karanlığa karşı barikat kurmuş,bekleyen insanlar.İleri geri salınırken kemiklerime sızan hüznü hissettim,insanoğlu için;yaşlanan,sürelerinin dolmasını bekleyen annemle babamın evindeki yalnızlığın acısını.

Üzümün Kardeşliği, John FanteÜzümün Kardeşliği, John Fante
Noir 
16 Eyl 17:08, Kitabı okudu, Puan vermedi

Sonra gerçekleşti. Yağmurun eğik çatıyı dövdüğü bir gece yüce bir ruh girdi hayatıma sonsuza dek. O bana insandan ve dünyadan, sevgiden ve bilgelikten, acıdan ve suçtan söz ederken kitabını elimde tutup titredim, asla eskisi gibi olamayacağımı biliyordum. Fyodor Mikhailovich Dostoyevski’ydi adı. Babalar ve oğullar hakkında bu dünyaya gelmiş herkesten daha çok şey biliyordu; ve kardeşler hakkında, rahipler ve düzenbazlar hakkında, suç ve masumiyet hakkında. Dostoyevski değiştirdi beni. Budala, Ecinniler, Karamazov Kardeşler, Kumarbaz. Ters yüz etti beni. Soluk alabildiğimi, görünmez ufukları görebildiğimi keşfettim. Babama karşı duyduğum nefret eridi. Sevdim zavallı, bedbaht şeytanı. Annemi de sevdim, bütün ailemi. Erkek olmanın, San Elmo’dan çıkıp dünyaya atılmanın zamanı gelmişti. Dostoyevski gibi düşünmek, kendimi onun gibi hissetmek istiyordum. Yazmak istiyordum.

Üzümün Kardeşliği, John FanteÜzümün Kardeşliği, John Fante