Ma’rûf-ı Kerhi Hazretlerinin bir dayısı
şehrin vâlisi idi. Vâli, bir gün şehrin
kenar mahallelerini dolaşıyordu.
Ma’rûf’u bir kenarda oturmuş ekmek yerken gördü. Önünde de bir köpek vardı.
Bir lokma kendi yiyor, bir lokma da köpeğin ağzına veriyordu.
Dayısı:
Köpekle birlikte yemeğe utanmıyor musun dedi.
Maruf
Utandığım için bu zavallıyı yediriyorum dedi ve başını kaldırıp havadaki bir kuşa seslendi. Kuş uçup geldi, eline kondu ve kanadıyla başını ve gözünü örttü.
Ma’rûf;
Allah’tan utanandan her şey den utanır, buyurdu.