Başka bir hayatta tekrar karşılaşırız,
Sen inanmasan da hayatlara.
Ne ahmaklar arasında kalmışız,
Hepsi düşkünler zaaflara.
Sessizce sevmeliyim seni,
Girmeden günah boynuma
Ellerim ellerine değmemeli,
Gözlerim ağlamalı karşında.
Ben ki acınası hayatımda
Bir çöp yığınından farksızdım,
Bitmeyen sözler yazıp,
Yine de yerimi bulamadım.
Amacım üzmek değildi seni
Şu hâlimle farklısını yapamadım.
Sevme beni sevgilim,
Aşk kırıntılarım yetmez sana.
Acıyla doğmuş insanın sevmemesi gariptir acıyı. Alışkanlık durumunda fakat itiraz halindedir. Trajikomik olan da budur aslında, her nefes alışı korkuyla bitişe yaklaşır. Tedirgin bir şekilde 'ya nefesim kesilirse' diye düşünürken zaman geçer.
Doğarken bile yanında olan acı yalnız bırakmaz insanı. Acıları yaralara yol açtığı gibi bir de bırakmaz mı her anıda bir kırışık. Kendini tanıyamaz halde iken tanelerin biteceğini hisseder.
Kabulleniş evresinde anlar ki; İnsanın tek vasfı ölümünü beklemektir.