Bazen diyorum…
her şey bu kadar ağır geliyorsa, belki de ben çok hissediyorumdur. Susmayı seçtiğim anlarda bile içimde konuşan bir yorgunluk var. Ama sonra fark ediyorum; insan en çok, vazgeçmediği için yoruluyor. Ve ben, ne kadar kırılırsam kırılayım, hâlâ içimde bir yerlerde iyi kalmayı seçen bir taraf taşıyorum.