Vaktiyle deli gibi inandıklarım oldu bütün kalbimle güvendiklerim tek bir kelimesine tüm dünyayı hiç sorgulamadan karşıma alabileceğim insanlar oldu kendime öyle çok zarar verdim ki aslında en büyük pişmanliklarim bu yüzden çünkü en büyük hayallerim kocaman bir balon gibi sönüp asla toparlayamayacağim hayal kiriklarina dönüştü öyle dağıldı ki yüreğim yeniden derleyip düzeltmek yıllar sürdü şimdi bakıyorum da geçmişe en çok ben savaşmişim en çok ben direnmişim tek yara alan tek kaybeden yine ben olmuşum meğer ne yasadiysam bir şizofren gibi kendi kendime yasamisim hepsini herşeyi kendi kafamda büyütüp kendi yüreğimde katlanmisim geçmiş bana en çok şey öğreti bu sevgide ticaret kendi kul hakkima girmemeyi öğrendim bazen geriye çekilmek de zafer kazanmak demektir çünkü yüreği çöl olmuş birine çiçek açamıyorsun...
Endezyarca...