Şermin Yaşar’ın kendine has diliyle kaleme aldığı bu eser, bir öykü kitabı. Kitapta birbirinden bağımsız gibi görünen ama derinlerde ortak bir duyguda buluşan öyküler yer alıyor. Merkezde ise “hatırlamak” ve “kaybolanları toplamak” var.
Yazar, günlük hayatın sıradan görünen anlarını öyle incelikli bir gözlemle anlatıyor ki kendi yaşantımızdan izler buluyoruz. Basit gibi görünen olayların ardında gizlenen acıyı, özlemi, sevgiyi ve kaybı hissettiriyor. Kimi öyküler hüzünlü, kimi gülümsetici, ama hepsinde insanın kalbine dokunan bir taraf mevcut.Böyle hissettiren hikayelerden biri de Vecdi Çiçek açtı.
Kitabın ismindeki “koleksiyon” metaforu da oldukça etkileyici. Yaşar, göçüp giden anıları, insanları, duyguları bir koleksiyoncu gibi toparlıyor. Sanki bu koleksiyonda kendi kaybettiklerimizi ya da özlediklerimizi buluyoruz.
Artıları
Sıcacık, samimi ve derinlikli bir anlatım.Hayatın içinden küçük detaylarla büyük duygular yaratabilmesi.Dilinin yalın ama etkileyici oluşu.
Eksileri
Öyküleri tek seferde arka arkaya okumak yerine aralarda sindirerek okumak daha anlamlı olabilir.