Nurrr...
@1_Kitapsever
Zaman beni haklı çıkardığında, hala yaşıyor olmak istiyorum. !
Yüksek
İstanbul
228 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İzlemediğim bilimkurgu filmi var mı? Bilmiyorum.. Okumadığım bilimkurgu romanları = Solaris hariç geri kalan hepsi.
Evet arkadaşlar benim, bilimkurgunun roman olarak aktarılmasına büyük önyargım var. Çünkü hep, romanda anlatılan kurgusal dünyayı, karakterleri, yaratıkları canlandıramam ya da hayal edemem düşüncesi ile bakarım ve öyle olduğuna da eminim. İnsanın tahayyülü, anlatan kişi kendisi olmadığı sürece, zayıftır her zaman.
Romana gelirsek; düşündüğümün aksine iyi ilerleyebildim. Solaris gezegenine atanan bir araştırmacı, ele geçirilen insan bedenleri vs. Yalnız romanda farklı bir konu vardı. Öz psikoloji ve bilinçaltı üst düzey anlatıma sahipti. Bu konu gayet etkili ele alınmıştı bir bilimkurgu romanına göre. Anlatımı yalın, kafa karıştırıcı değil, ama kitap bana tam geçti mi? Biraz düşünmem lazım.
Reklam
Sessiz Bir İktidar
Puan vermedi·248 syf.··
Beğendi
·2026 10. kitabı
·35 saatte okudu
·Okunma: 27 Şubat 2026 23:59
Bu roman, klasik bir suç hikâyesi değil; daha çok iktidarın nasıl kurulduğunu ve bağımlılığın nasıl yaratıldığını anlatan psikolojik bir çöküş gibi. Romanda aşçı karakteri aileyi bir anda değil, yavaş ve sistemli biçimde çökertir. Bu yıkım fiziksel değil daha çok zihinsel.
Aşçı önce vazgeçilmez olur. Yemekleriyle evin merkezine yerleşir, ardından karar alma süreçlerine sızar. Aile üyeleri farkında olmadan kontrolü ona bırakır. Romanın en rahatsız edici yanı, bu sürecin neredeyse doğal görünmesidir. Kimse açıkça tehdit edilmez herkes yavaş yavaş etkisizleşir.
Bu eser, kötülüğün bağırarak değil, sessizce ilerleyebileceğini gösterir. Aşçı’nın gücü öfkesinden değil, sabrından gelir.
Okurken en çok şunu düşündüm: Bir sistemi yıkmak için dışarıdan saldırmak gerekmez; içerden vazgeçilmez olmak yeterlidir. İktidar hırsı, insanı iyi bir oyuncuya çevirip çok zekice işler yaptırabilir. Herkesin duygu ve düşünceleriyle oynayabilir ve belki on, belki yüzbinlerce kişiyi kuklası haline getirebilir.
Kitabın psikolojik yanını çok sevdim. Okuyun.
Yas'ın Damlası Kayıp...
“Katre” = damla
“Matem” = yas
Katre-i Matem’i bitirdim ve en çok içimde kalan şey kayıp hissi oldu. Roman Lale Devri’nde geçiyor ve o dönemin hem güzelliğini hem de içten içe çürüyen yapısını çok iyi yansıtıyor.
Saray çevresindeki entrikalar, insanların birbirini sırtından vurması ve çıkar uğruna sadakatin bile kaybolması, dönemin ruhunu oldukça gerçekçi hissettiriyor.
Kitapta gözle görünen hareketli bir aksiyon yok, sakin ve ince ince işlenmiş bu şekilde ilerliyor. Ama yormadan yine de bunaltmadan.
Hikâyenin bulunmuş bir elyazmasına dayanıyormuş gibi anlatılması da çok etkileyici, sanki gerçekten yaşanmış bir matem hikâyesi okuyormuşsun hissi veriyor.
Özellikle o lalenin çalınıp bulunamaması, bazı kayıpların asla telafi edilemeyeceğini çok güçlü bir şekilde anlatıyor. Nesnesi olmayan bir yasa dönüşüyor. Kaybın kabullenişi kayıbın asla tamamlanmaması ve tamamlanmayacağını anlamak...
Yasın bir sınırı olmadığı
Acının bir nesneye bağlanamadığı içten içe çok güzel anlatılıyor.
Sonu net bir kapanış sunmuyor, daha çok sessiz bir kabulleniş bırakıyor ve bitince insanda derin bir boşluk hissi kalıyor.
İskender Pala'dan okuduğum ilk eser ve son da olmayacak. Keyifli okumalar arkadaşlar.
Spoiler içerir.
İkinci denememde bitirebildiğim Savaş ve Savaş okuru düşünen bir roman değil kendimce. Zor olduğu için zor; karmaşık olduğu için karmaşık. Okurken sık sık Krasznahorkai'nin beni bilinçli olarak
Muazzez Hanım karşımda benimle sohbet ediyormuş gibi o saygıyla okudum bitti.
Çok şey öğrendim. 110 yılının bir yılını dahi boş geçirmemiş, çalışmış çabalamış, haketmiş ve başarmış. Keyifli bir yolculuktu. Söyleyeceklerim bu kadar, büyük ustaya saygıyla..
Reklam