Cengiz Aytmatov'un okuduğum ilk kitabı.
Savaşın acısını yüreğinde, izlerini yüzünde taşıyan bir ömür, bütün evlatlarını savaşta kaybetmiş, acısını içine gömüp, ayakta kalmaya çalışıp memleketi için mücadele eden bir kadını, bir Ana'yı anlatıyor. Savaş zamanlarında insanların çektikleri sıkıntılardan ve verdikleri mücadeleden de bahsediyor. Bazı sayfaları var ki tüyleriniz diken diken oluyor okurken. "Eğer dünyadaki bütün insanlar, o gün bizim köyde olduğu gibi hep iyi şeyler düşünseydiler, çocuklarını, kardeşlerini, babalarını, eşlerini bizim kadar çok sevseydiler, belki savaş hiç başlamazdı."
İnsanların insan olarak kalmalarıydı senin en büyük dileğin. Savaşın onları insanlıktan çıkarmamalarını, ruhlarından iyilik ve acıma duygusunu çıkarıp atmamasını istiyordun.