Bazen öyle öfkelenir ki, sustuğunda odada yankı olur.
Söylenmeyen sözler dişlerini sıkar, kalemi bastıra bastıra yazar.
Ama sonra…
Bir kuşun kanat çırpışı bile gözlerini doldurabilir.
Bir şarkıda geçmişini görür.
Bir cümlede kendini affeder.
Elvan’ın ruhu tek yöne bakmaz; o bazen sinirli bir rüzgâr, bazen serin bir gece.
Kimi zaman hırçın, kimi zaman dua kadar yumuşak.
Ama daima gerçek. Ve daima kendine sadık.