Allah bugün kalbi yorgun olan herkese iç huzuru versin.
İçinden çıkamadığımız şeyleri kolaylaştırsın, sessizce taşıdığımız yükleri hafifletsin.
Bize geçmeyen şeylerin bile bir gün neden geçtiğini anlayacağımız güzel kapılar açsın.
Kalbinize ferahlık, evinize huzur, ruhunuza sabır nasip olsun.
Ve Allah sizi, “iyi ki sabretmişim” diyeceğiniz günlere ulaştırsın.
Ömrüm boyunca bir istasyonda bekler gibi bekledim; bir türlü gelmeyen, aslında hiçbir zaman da gelmeyecek olan bir treni beklemekle tükettim zamanı. Hayatı, bekleme üzerine inşa etmiştim âdeta fakat ben beklerken hayat durmadı, akıp gitti. Benim trenim gelmese de insanlar gelip gitmeye, ayağa kalkıp yürümeye ya da değişmeye devam etti. Sonra "İnsanlar sürekli gelip giderken ben neden hep bekliyorum, niçin benim trenim gelmiyor?" diye çok düşündüm. Sorunun cevabı çok basitmiş hatta gözümün önünde duruyormuş meğer: Herkesin gideceği bir yer varken ben nereye gideceğimi hiç bilmemişim.