İşini, eşini, vatanını, toprağını, evladını, yaptığını seven kimse huzurludur. Yaptığına özenir. Nefes alışverişi daha derinden olur. Yorgunluğu bile ayrı bir tatlılık verir. Bağını, bahçesini, mahsulünü seven insan, elini yıkarken bulaşan toprağı sever. Evini, ailesini, evladını seven insan, piknikte kuracağı salıncağın ipini sever. İşini, yolunu, yaptığını seven insan, gömleğinde taşıdığı kalemi sever. Kısacası muhabbet, elle tutulur gözle görülür.