Ceyda Sağlam
@35ceyda17
İnsanların, övgü dolu cümleleri kötü niyetlerle kullandıklarını farkettiğim günden beri takdir edilmekten rahatsız olan bir lüzumsuz insan.
105 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bu hisleri anlatmak çok güç. Kelimeler yavan, kelimeler eksik, kelimeler yetersiz, kelimeler anlamsız... Bayram yaklaşıyor, bayramlaşmaya arayamayacağım....Bazen yük gelirdi aramak, bilirdim, gelmiyor musun bu taraflara diyecekti... Ben de istemezdim, çocukluğumun geçtiği yerler yoruyor beni. Çocukluğumun bıraktığı ağırlığı görmek, oralara gidip yeniden karşılaşmak istemezdim... Şimdi ben...
Babam öldü. Ne yapacağımı bilmiyorum.
Nereden duyduğumu ya da okuduğumu hatırlamıyorum ama aklımda net olarak kalan bir düşünce var: Kitap okuyan insanların birden fazla hayat yaşadığı… Bu kitapla bambaşka bir hayatta yaşadım. Bana ait olmayan ama bir o kadar da bana aitmiş gibi hissettiren bir hayat…
Kadın olmak, erkeklerin hep farkedilmeden önde olması, kadının bu süreçte farkettirmeden sindirilmesi üzerine kitaptan dinlediklerimin benim yaşamımla birebir uyması, farklı versiyonlarla aynı deneyimleri her kadının yaşıyor oluşu...
İzmir'in havası, suyu, otu, komşuluk ilişkileri, ait olma hissi, aile bağlarının gücü... Kitabı dinledikçe beni çocukluğuma, büyüdüğüm mahalleye götürdü...
Yaşamı, ölümü ve özellikle babamı kaybettikten sonra zihnimde yer eden “yokluk” kavramını kitapta yaşanan olaylarla birlikte derin bir acı hissederek sorguladım...
Bu kitap, sayıları beynin nasıl öğrendiği üzerinden anlatan, bilimsel ve yoğun deneysel bilgiler içeren bir çalışmaydı. Bilimsel terimler nedeniyle okumakta zaman zaman zorlandım; defalarca dönüp tekrar okudum, bazen ara verdiğimde haftalarca elime almadım.
Buna rağmen bana matematiğin nasıl bir birikimle ilerlediğini ve insanlar için matematik gelişiminde eğitimin ne kadar önemli olduğunu fark ettirdi.
Bu kitabı bitirdiğim için mutluyum. Çünkü beyin ve deneyler üzerine daha önce pek aşina olmadığım birçok kavramın içinde zorlanarak ilerledim. Yine de matematik eğitimi, öğrencilerimin (insanın) nasıl öğrendiği ve bunun önemi konusunda bakış açımı derinleştirdi.
Kendi hayatımda keşfettiğim bazı düşünceler vardı. İnsanların çoğu zaman torpille ya da şansla başarılı olurken, gerçekten emek verenlerin çabalarının karşılıksız kalması üzerine sık sık düşünürdüm. Sürekli en başarılı olma arzusuyla yaşamak, durmadan kendini motive etmeye çalışmak… Bir de buna inanmamı sağlayan örnek yaşamlar, masallar... Bunların hepsi bir noktadan sonra insanı tüketiyor. Oysa yaşam, “mükemmel olursan başarılı olursun” anlayışından çok daha geniş ve akışkan bir şey.
Kitapta karşılaştığım fikirler, aslında benim kendi deneyimlerimden öğrenerek vardığım düşüncelerle örtüşüyor. Kendimi başarılı saymak için her zaman en iyiyi hedeflemiş, mükemmel olma baskısı yüzünden çoğu zaman huzursuz olurdum. Hatta bu baskı nedeniyle ilgi duyduğum pek çok şeyi “mükemmel yapamayacağım” sıkıntısıyla yarım bırakmıştım. Kitabı okurken, bu yaşanmışlıklarımı satır aralarında yeniden buldum; sanki yazar, benim iç sesimi dile getiriyordu.
Bir öğretmen olarak, bu farkındalığı öğrencilerime de kazandırmak istiyorum. Onların, mükemmel olmaya çalışırken kendilerini kaybetmelerini istemem. Çünkü gerçek başarı; yarışta en öne geçmekte değil, kendi yolunda ilerlerken öğrenmenin, üretmenin ve gelişmenin tadını çıkarabilmekte gizli.
"Başarı kıstasımızı kendi standartlarımız ve olanaklarımız dahilinde belirlemeliyiz"
Fakir Baykurt’un eserleri, yalnızca edebi bir haz sunmakla kalmıyor; aynı zamanda öğretmenlik mesleğine, toplumsal sorumluluklara ve bireysel üretkenliğe dair güçlü sorgulamalar içeriyor. Daha önce
