İçimde bir yerde,sanki senelerdir ipleri birbirine dolaşık halde bekleyen eski bir bayrak yarıya inmiş,ne kadar asılırsam asılayım onu yeniden göklere çekemiyordum.
Aklımdan yola çıkıp kalbimin dar sokaklarında yürüyorum.İstanbul'a benziyor bu yolculuk.Zorlu,yokuş sokaklarda kendimi tepede sandığım ama gökyüzünü de göremediğim bir yerdeyim.
"Neden hayatta kaldım? Herkesin yerini bulup oturduğu kalabalık bir sofrada,ayakta kalmış gibi hissediyordum.Neden o kampta ölmedim? Bardağı taşıran son damla gibi...Hiçbir zaman bardağa ait olmamış ve her gelişiyle her şeyi altüst etmiş o damla gibi hissediyordum kendimi."