Özlem duymuyorum. Bir beklediğim de yok.
Acı da duymuyorum.
Açlık da. Uyku da. Ama belki de her şeyi bürüyen bir acı.
Beni. Caddemi. Odamı. Resimlerimi. Anılarımı.Çocukluğumu Çocuğumu. Kanımı. Benliğimi. Ah, derinliğinde duygular aradığım benliğimden de öte, benliğimden de büyük.
O zaman uzun gecelerin o güzel teni ile karşılaşıyorum. Sonunda bizi güneş ışıklarının bulduğu gecelerin. Ya da arka avludaki çıplak ağacın. Şimdi sen ölü bir anı olmak istiyorsun.