Geceyi yâr edinmek de varmış kaderde.
Karanlıkla söyleşmek, gölgelere saklanmak…
Sonra bir aydınlık, bir kapı, bir ümit aramak…
"Gece bu! Belki de hayırlara gebedir.
Gölge bu! Eşiklerden tavanlara süzülür.
Karanlık bu! Renkten renge bürünür.
Sana başka,bana başka görünür.
Neler saklar senden,benden?
Neler gösterir sana, bana?
Bir umut,bir keder...
Bir korku, bir haber...
Evvelce yazdigim ve tutsakligin unutturduğu ezber:
Aydınlığa, karanlıktan yürünür!"