Bazı insanlar, kendi yaşamlarının anlamını sahip oldukları şeylerle özdeşleştirir, bazıları yaşamlarının anlamını varoluşlarından alır. Bu ikisi arasındaki fark önemlidir ve konuşulması gerekir. Siz, 'sahip olmak' ve 'var olmak arasında bir seçim olduğunu gösterirseniz, anababalık görevini yapmış olursunuz.
Temelde anababa, verdiğine karşılık çocuktan kendi egosu için bir beklenti içindeyse bu ilişkiye sevgi ilişkisi diyemeyiz; bu, bir tür alışveriş ilişkisidir.
....
...
Söz konusu ailelerde ana babaların genellikle, "Dersler nasıl?" gibi okulla ilgili konular dışında çocuklarıyla geliştirebildikleri bir iletişim alanı yoktur.
Varoluşunu ifade edemeyen çocukları tanımak çok kolaydır; iki şey onları ele verir:
1. Hırçın olurlar, sürekli mızmızlanır ve her şeyden şikâyet ederler.
2.Kendi duygu ve düşünceleriyle ilgili bir farkındalık geliştiremezler.
Çünkü içinde yetiştikleri ortam, o tür bir başarı anlayışını onların içine kazımıştı ve o tür bir başarı hapishanesinden, ne yazık ki ancak ölerek kurtulabildiler.