Anıl Haznedar
@AHaznedar
İnstagram @haznedaranil
İzmir
24 Haziran
161 okur puanı
Nisan 2017 tarihinde katıldı
Bölüm 9
Tutunamayanlar
Oğuz Abi bir hikaye anlattı bugün. O da Turgut'tan dinlemiş. Elimizde sigaralar, önümüzde rakı kadehleri. Oğuz Abi de ben gibi buzsuz içiyor;
Kitabı başından sonuna yazmayı mı düşünüyorsunuz, bu bölümler kitap bölümleri midir?
Her bir bölümün yorumu (ya da kafamdaki şizofrenisi) olarak yazmak istedim.
Bölüm 1Edebiyat
Tuhaf... Tuhaf hissediyorum Oğuz Ağabey. Ya bu Ağabey kelimesine alışamadım, sana Abi diyebilir miyim? Eyvallah Oğuz Abi. Gerçi ben bu tuhafa da alışamadım. Yani aslında şey... Bilmiyorum Oğuz Abi,
Tutunamayanlar Bölüm 4
Hep bir huzursuzluk hali hakim ruhuma Oğuz Abi. Ruhuma diyorum zira bedenimle odalarımızı ayıralı çok oldu. Ama bu aramızda Oğuz Abi. Bedenimle ruhumun ayrı yataklarda yattığı hususunda ahalinin edineceği böylesi bir malumat, huzursuzluğumu bambaşka boyutlara taşır. Böylesi bir sıkılganlık işte. Canım hiçbir şey istemiyor ama çok şeyi de farkına vardırmadan yapıyor. Kontrolü kaybetmiş bir sistemle yaşıyorum sanki. Hiç anlamıyorum Oğuz Abi; bazen kendimi sahilde buluyorum ve o an aklıma geliyor ne zaman dışarı çıktığımı bilmediğim. Bazen de evde bir köşede boş boş sabit bir noktaya bakarken buluyorum kendimi; giyinmiş, dışarı çıkmaya hazır bir halde. Belki de senin dediğin gibidir Oğuz Abi; 'demek yürümeyen bir şeyler var.' Onu da bilmiyorum ki. Ben artık hiçbir şeyi bilmiyorum Oğuz Abi. Öyle normal gidiyorum işte. Bu belki de bir tür zayıflıktır. Öyle ya Oğuz Abi. Özellikle kadınlara karşı büyük bir zayıflık içerisinde kalıyorum. Hemen bütün zayıf yanlarımı açıyorum. Tüm zayıflıklarım, her şeye rağmen sahte bir gerçeklikle ikrar oluyor.
Bölüm 1Edebiyat
Tuhaf... Tuhaf hissediyorum Oğuz Ağabey. Ya bu Ağabey kelimesine alışamadım, sana Abi diyebilir miyim? Eyvallah Oğuz Abi. Gerçi ben bu tuhafa da alışamadım. Yani aslında şey... Bilmiyorum Oğuz Abi,
Tutunamayanlar Bölüm 3
Oğuz Abi, bazen kendimi hırpaladığıma değmeyecek şeyler için çabalarken buluyorum kendimi. İlk başlarda hiç hissettirmiyor kendini. Öylesine sinsice yaklaşıyor ki sanki kendime koyduğum o boş ve manasız hedef, ulaşıldığında hiçbir dünyevi şeyin veremeyeceği ilahi bir haz verecekmiş gibi hissettiriyor. Ve o hazza eriştiğimde -ki genelde erişemiyorum- o zaman da anlıyorum ki aslında bana verebileceği hiçbir haz, fayda olmadığını anlıyorum. O andan itibaren o hazzın peşinde koşarken verdiğim mücadele, çektiğim acı hiç mi hiç gelmiyor aklıma. Bir anda hafızamdan siliniveriyor. Sanki aylarca ders çalışıp da sonunda dört yıllık bir hapisanenin kapılarını aralayacak o sınavdan çıkınca öğrendiğim bütün bilgilerin saniyesinde silinmesi gibi bir şey. Gene saçmalamaya başladım Abi. Sen beni boşver. Kendimle baş başa kaldığım zamanlarda oynadığım bir oyun bu. Kendimi en kör düşüncelerin, duyma ve konuşma yetisini sonradan kaybetmiş ve içinde bulunduğu durumun anlam ve sonuçlarını algılayamayacak bir malul pozisyona sokuyorum; sonra da bu pozisyondan kurtulabilmek için işi deliliğe vuruyorum. Söylesene be Oğuz Abi, böylesine boktan bir hayata biraz delilik katmaz isem kendi yarattığım bu karanlığın içinde nasıl dayanabilirim.
Bölüm 1Edebiyat
Tuhaf... Tuhaf hissediyorum Oğuz Ağabey. Ya bu Ağabey kelimesine alışamadım, sana Abi diyebilir miyim? Eyvallah Oğuz Abi. Gerçi ben bu tuhafa da alışamadım. Yani aslında şey... Bilmiyorum Oğuz Abi,
Tutunamayanlar Bölüm 2
Sabah Turgutla birlikte ben de uyandım. Oğuz Abi yoktu. Düşüncelerimde var ettiğim bir gerçeklik olabileceğini ilk defa o an düşündüm. Ama sonra bir anda yatak odamın kapısı açıldı ve Oğuz Abi ellerinde biri bana biri kendine demlediği kahve kupalarıyla içeriye girdi. Şaşkın bakışlarımdan anladı tabi; yok be Oğuz Abi, acaba dedim sen kafamda kurduğum sahte bir gerçeklik miydin! Sonra seni gördüm ya şaşırdım bir an. Kahve leziz olmuş. Turgut da uyandığında böyle hissetmişti sanırım; akılsız bir robot gibi. Garip ama ben de öyle hissediyorum. Yok Abi ben kendi ölümü mü görmedim. Hatta ben hiçbir şey görmedim. Uzun zamandır da görmüyorum. Ya da görüyorum da hatırlamıyorum. Belki de hatırlıyorumdur ama görmüyorumdur. Aman be Oğuz Abi anladın sen onu işte, bakma öyle. Hem Turgut gördüğü rüyadan uyanarak hayata dönmek için deli gibi çırpınıyordu. Bense bu hayattan sıyrılıp başka bir aleme göç etmek için çırpınıyorum lakin o kadar cesaretli olamadım hiçbir zaman. Doğru dedin işte Oğuz Abi "Güzel bir gün ve ben yaşıyorum."
