Hakan Günday'dan yine depresif bir yeraltı edebiyatı. Bu sefer felsefe sosu da katılmış ama nasıl ki limon sosu esas limonun yerini tutmuyorsa, bu felsefe de kitapta eğreti durmuş bana göre.
kitaba gelecek olursak; asil isminde, çocuklukta eğitim ve iletişim güçlüğü çeken bir karakterimiz var. Ne gibi bir sıkıntısı var tam olarak belirtilmiyor, zaman zaman yaptığı şeyleri hatırlamıyor ya da olayları çok farklı şekilde hatırlıyor ama aynı zamanda dahiyane ya da sosyal yönden yapılması çok zor işler yapabiliyor. Karakterin neyi neden yaptığı veya olayların kurgusu hiç anlamlı gelmedi bana, yani karakter bir şeyler yapıyor ya da bir şey yaparken tamamen farklı başka bir şey yapıyor ama neden yaptığı havada kalmış. neyi neden yaptığı belli değil. Bir de araya giren felsefe bölümleri çok sıkıcı bana göre.
genel olarak benim hoşuma gitmeyen bir kitap oldu. Ya kitap kötü ya da ben gerizekalıyım ve kitaptan hiçbir şey anlamadım. Muhtemelen ikinci şık geçerli. :)
Reklam
ben bu kitaptan ve tom robbins' ten bir arkadaşımın kitabın kapağındaki pan figürünün dövmesini yaptırmasıyla haberdar oldum (benim ayıbım). ne menem şeymiş bu kitap diye hemen telefona indirip okumaya başladım.
kitap bana çok eğlenceli ve sürükleyici geldi, özellikle tom abinin ince esprili dili çok hoşuma gitti.
hikaye, bir çok farklı karakterin, farklı zaman ve mekanlarda olmalarına rağmen birbirleriyle olan bağlarını ve hayatlarının nasıl aynı noktada birleştiğini anlatıyor. aslında kitap daha uzun olabilir ya da devamı olarak belki ikinci bir kitap yazılabilir gibi geldi bana. tadı damağımda kalan, bitmesini istemediğim bir kitap oldu benim için ama her güzel şeyin bir sonu var.
Çoğu insan gibi ben de farkında olmadan filmini izleyenlerdenim. Çok eskiden izlemiştim, bir arkadaşımın hediye etmesi sayesinde kitabını okuma fırsatım oldu ve böylelikle Süskınd'la tanıştım. Kitabı çok sevdiğimden kitap daha bitmeden yazarın diğer kitaplarını da sipariş ettim :)
Kitabı bitirdikten sonra filmi tekrar seyrettim, markiz bölümü hariç kitaba gayet bağlı kalınmış. Bütün olaylar sırasıyla anlatılıyor ve kitabın vermek istediği mesajı filmde de hissedebiliyorsunuz.
Bundan sonrası spoiler içerebilir ;
-spoiler-
Grenouille çok hassas bir koku alma duyusuyla doğmasına karşın, kendi kokusuzluğu yani vücudundan hiçbir koku çıkmaması, ona göre kişisel bir kimlikten yoksun olduğu düşüncesine yol açıyor. Konuşmayı bile kokulara göre öğrenen bir insan olduğundan, kendi kokusunun olmamasını öğrendiğinde büyük bir duygusal çöküntüye uğruyor. Bana göre Grenouille muhteşem parfümü yaratmaktansa kendinin iyi ya da kötü bir kokuya yani kişiliğe sahip olmasını isterdi. Zaten o kokuyu yarattıktan sonra yine bunun bir maske olduğunu, kendisi olmadığını düşündüğünden sonuç olarak yok olmayı seçti.
-spoiler-
On onbeş yaşlarında bir çocukken ilk olarak üstü açık yazlık sinamada, büyüklerimin yanında utana sıkıla seyrettiğim bir film olmuştu. Daha sonra çok kereler filmi tekrar tekrar izledim. Her seyrettiğimde filme karşı daha fazla hayranlık duydum. çoğu insanın bu filmdeki gibi bir hayatı yok ama benzer hayatlar tanıyorum, bu sebepten gerçekçi geliyor bana.
Kitaba gelecek olursak, hep aklımda olmasına rağmen okuması bu güne nasip oldu. kitabı kafamın içinde çalan Mustafa Kandıralı'nın ağır roman havası eşliğinde okudum. Normalde kitaplar daha ayrıntılı, film daha yüzeysel olurken, ağır roman'da tam tersini hissettim ben. bu bakımdan dolayı kitap biraz hayal kırıklığına uğratsa da tabiki kötü bir kitap değil. filmin kurgusu kitapla pek alakası yok, bazı yerlerde benzer olsa da tamamen farklı bir şekilde ilerliyor. filmi çok iyi bildiğimden kitabın farklı olması benim için güzel bir sürpriz oldu. onun dışında akıcı bir kitap, bir günde okunabilir. genel olarak sokak ağzı ve argo kelimeler çok fazla kullanılmış, bu sebepten belki herkese hitap etmez ama ben severek okudum.
Bu kitap yazarın okuduğum ilk kitabı oldu. Dili akıcı, insanı sıkmayan, kısa kısa hikayeler barındıran bir kitap. Genel olarak aşk, kadın erkek ilişkileri ve hayattın gerçeklerinden bahsedilmiş olsa da önyargılar ve zamanın önemi gibi konular da var. Benim en sevdiğim hikaye "Susin'in başına gelenler" oldu. Bana çocukluk anılarımı hatırlattı.
Reklam