Aslı
@Aabbdd
Tarım ekonomisti
lisans
27 Eylül 1993
149 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
İnsanların kendisinden ziyade, üzerindeki kıyafetlerine ve eşyalarını gösterilen ilgi, yalnızlığın en büyük göstergesidir.
Uyku’yu sevdim. Murakami’nin dili zaten çok akıcı; gerçekten bir solukta okunuyor. Kitap bana göre uykusuzluğu bir sorun gibi değil, kadının kendine ait bir alan açma biçimi olarak anlatıyor. Kadın evli ve anne; gündüzleri tamamen bu rollerin içinde yaşıyor. Kendine ait zamanı, alanı, hatta kimliği neredeyse yok. Uykusuzluk başlayınca geceler onun tek özgür alanı oluyor: kitap okuyor, dışarı çıkıyor, yalnız kalıyor ve bu zamanların içinde tüm mutsuzluğuna rağmen kendini iyi hissediyor.
En çok etkilendiğim sahnelerden biri, kadının bir gece çocuğunu izlerken hissettiği rahatsızlıktı. Bu rahatsızlık çocuğuna duyduğu bir şey değil; çocuğun yüzünde kocasının ve kaynanasının izlerini görmesiyle ortaya çıkıyor. Kendi benliğini çocuğunda bile görememesi, kadının aslında ne kadar silindiğini fark etmesi gibi geldi bana. Bunu kendisi de tam olarak anlamlandıramıyor ama bu bence çok güçlü bir varoluşsal çığlık.
Kitabın sonunda bir eksiklik hissi var ama bu beni rahatsız etmedi. Çünkü sanki bilinçli olarak böyle bırakılmış. Her fark edişin bir çözüme ulaşmadığını, bazen sadece uyanıp öylece kalındığını hissettiriyor. Uyku, annelik ya da evliliği kötülemekten çok, bu rollerin kadını nasıl rutine, hizmet etmeye ve kendinden vazgeçmeye zorladığını gösteriyor. Bu yüzden rahatsız edici ama çok gerçek bir kitap.
Ee bu karabasan
Artık uyuyamaz hale geldiğim ilk geceyi çok net anımsıyorum. O gece kötü bir rüya gördüm. Çok karanlık, insanın tenine yapışıp kalan bir rüya. Rüyanın içeriğine varana kadar anımsamıyorum. Anımsadığım, tenimde bıraktığı uğursuz dokunuş hissiydi. Bir de rüyanın en önemli yerinde uyandığım. Rüyanın içerisinde biraz daha kalacak olursam, geri dönmemin mümkün olmayacağı tehlikeli noktada, gizli bir el tarafından geri çekilivermiş gibi, gözlerimi aniden açıverdim. Uyandıktan sonra bir süre sesli sesli soluk alıp verdim. Ellerim, ayaklarım uyuşmuş, doğru düzgün hareket etmiyordu. Bir süre kımıldamadan durdum. Sanki bir mağaranın boşluğunda asılı duruyor gibiydim. Yalnızca kendi soluklarım yankılandı durdu.
