Yoruldum, anne...
Ben kendimden vazgeçeli çok oldu.
İnsanlar sesleriyle boğuyor beni, Bakışlarım;
İçimdeki yalnızlığı daha da derinleştiriyor.
Ruhum, dar sokaklarda kaybolmuş bir çocuk gibi;
Dizlerim hayata çökmüş.
Ne umut kaldı içimde,
Ne de tutunacak bir dal...
Bu yorgunluk yaşın değil,
İçimde sessizce ölen yanlarımın ağıtı...