Adbesa
@Adbesa
Life Goes On Enough...
Yazılım, makeup, veteriner teknikeri
Lisans
Ankara
93 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
İnsanın hayatta yaşayabileceği en zor, en tekinsiz olay belkide manipuletif bir adama katlanabilmesi..Venedikli köle ile Osmanlı hoca arasındaki o karanlık ve büyüleyici aynada kayboldum. Birbirine benzemeye çalıştıkça kendi kimliğini kaybeden, başkasının hikayesinde kendini var etmeye çalışan iki insan... Sayfaları çevirirken hep aynı soru aklıma geldi gerçekten kendimiz miyiz, yoksa etrafımıza bakıp taklit ettiğimiz ruhların bir toplamı mı? Kimliğini arayan, sınırları bulanıklaşan tüm yalnız ruhlara gelsin öyleyse..
Bazen büyüdüğümüz evden, şehirden ya da kalbimizden göç ederiz de, içimizdeki o çocukluk köyünü bir türlü geride bırakamayız. Latife Tekin’in büyülü dünyasında, Dirmit’in o hiç susmayan meraklı sesinde kendimi buldum bu kez. Aktaş ailesinin batıllarla, yoksullukla ve kentin acımasızlığıyla kuşatılmış odalarında dolaşırken şunu düşündüm İnsan ne kadar yalnızlaşırsa yalnızlaşsın, içindeki o arsız yaşama sevincini tıpkı Dirmit gibi korudukça ayakta kalıyor. Kuşlarla konuşan, rüzgârı dinleyen o çocuk yanımıza selam olsun.
#SevgiliArsızÖlüm #LatifeTekin
Geçmiş, biz unuttuk deyince silinip gidiyor mu, yoksa sessizce bir köşede sırasını mı bekliyor? Michael ve Hanna’nın o karmaşık, suçlulukla ve sırlarla örülü dünyasından çıktım..Bir insanın sırrını korumak adına neleri feda edebileceğini, sevginin bazen nasıl ağır bir utanca dönüşebileceğini anlatıyor aslında..Hanna’nın o derin cehaleti ve Michael’ın ömür boyu taşıdığı o içsel hesaplaşma içime dokundu diyebilirim.. Bazı kitaplar biter ama sızısı kalır ya, işte öyle bir yerlerdeyim ben
#Okuyucu #BernhardSchlink
Senden Önce Ben’i bitirdiğimde kitabı kapattım ama hissettiklerimi kapatamadım...
Başta sadece duygusal bir hikâye okuyacağımı sanmıştım. Ama Lou’yla birlikte ben de değiştim, Will’le birlikte ben de sorguladım. Okurken çoğu yerde durup kendime baktım; sevgiye bakışımın sandığım kadar net olmadığını fark ettim.
Ben hep sevmenin “iyileştirmek” olduğunu düşünürdüm. Bu kitapta ilk kez, gerçekten seviyorsam karşımda olanı değiştirmeye çalışmadan, onun seçimlerine saygı duyup duyamayacağımı kendime sordum.
Ağladım… ama sadece hikâyeye değil. Kendi korkularıma, kendi kabullerime, belki de hayatımda tutmak isteyip tutamadığım insanlara ağladım.
Şunu fark ettim: Bazı insanlar hayatıma kısa süreliğine girse bile bende bıraktıkları etki çok uzun sürüyor. Ve bazı hikâyeler gerçekten bitmiyor, sadece içimde başka bir yere taşınıyor..
Jojo Moyesun bu kitabına çok geç kalmışım..Filmini de izleyeceğim en kısa zamanda.
Lahiri, bildiği dilden değil, seçtiği dilden, İtalyancadan seslenmiş sanki..Hikâyelerdeki kahramanların çoğu Roma’nın o görkemli meydanlarında değil, ara sokakların gölgesinde, apartman dairelerinin sessizliğinde kendi yabancılıklarını yaşamışlar. Okurken hep dedim ki İnsan, evindeyken bile sürgün olabilir mi yahu..
Güneşin her şeyi aydınlattığı bu şehirde, bazen en karanlık olan şey insanın kendi içindeki köksüzlük duygusuydu adeta..
Beni en çok etkileyen, karakterlerin o geçici halleriydi.Hepsi bir yerlere varmaya çalışırken aslında oldukları yerde ne kadar misafir olduklarını fark ediyorlar. Lahiri’nin o süssüz ama derin anlatımı, Roma’nın taşlarına sinmiş yalnızlığı kalbime fısıldadı..
Kalabalıklar içinde kendi sessizliğimi dinlemeyi seviyorum ve bu hikâyeler benim ruhuma iyi geliyor.. 
Roma Hikâyeleri
