Adile Çapraz
@AdileCapraz
Fâni.
63 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
İman ediyorum demekle iman edilmediğini, namazda dilimizin ‘Allahuekber’ dediği ama yaşantımızda bunu tatbik edemediğimiz bir inanış bize ne katabilir ki.. Her nefesimizde ‘Allahuekber’ lafzını taşıyabilmek en mühimi değil mi.. Allah Nureddin Hocamdan razı olsun; ilmine ömrüne bereket versin.. Sayesinde bilinçleniyoruz. Dil olarak değil, hâl olarak duruş sergilemizin muhtacı olan kendimiziz, Allah asla değil. Her nefesimizde Allah’ın varlığını damarlarımızda hissetmek çok da zor değil aslında, sadece hakiki iman etmekten geçiyor.. Allah’a kendimizi teslim etmekten, O’na adanmaktan, O’na sığınmaktan, Rabbim Allah’tır deyip yola koyulmaktan geçiyor her şey.. Buna muhtacız; hüznümüzde, imtihanlarımızla, insan oluşumuzun o derin varoluşsal acısıyla biz buna çok muhtacız.. Rabbim ‘Allahuekber’ dedikçe dolan, coşan gönüllerden eylesin bizim gönüllerimizi de. O var, her şey var. Ne diyordu, Said Nursi: "İman hem nurdur, hem kuvvettir. Evet, hakikî imanı elde eden adam, kâinata meydan okuyabilir ve, imanın kuvvetine göre, hâdisâtın tazyikatından kurtulabilir. "Tevekkeltü alâllah" der, sefine-i hayatta kemâl-i emniyetle, hâdisâtın dağlarvâri dalgaları içinde seyran eder. Bütün ağırlıklarını Kadîr-i Mutlakın yed-i kudretine emanet eder, rahatla dünyadan geçer, berzahta istirahat eder. Sonra, saadet-i ebediyeye girmek için Cennete uçabilir. Yoksa, tevekkül etmezse, dünyanın ağırlıkları, uçmasına değil, belki esfel-i sâfilîne çeker." Kitapta bahsedilen her şey sanki Üstadın bu kelamlarına işareten yazılmış bölümlerden oluşuyor. Her şey bu o kelamlardaki kadar net, açık ve doğru olan aslında..
Kitap sanki bir kalbi anlatıyor, dönüp bize “bir kalbiniz vardı, onu hatırlayın” diyor.. Her satırında kalbimi yokluyorum, merhameti öğreniyorum; adım adım.. Sonuna geldiğimde kalbin hünerlerine şahit oluyorum, merhamet ne imiş, ne edermiş insanı idrak ediyorum. Bu en güzel idraklerden biri imiş farkediyorum.. İnsana ne gerekli imiş, insanı insan eden ne imiş; merhamet imiş.. Bir kalbin olduğunu en derinlerinden hissetmek, dünyaya o kalple bakmak imiş.. Bir kalp yolcuğu gibiydi.. İnsanı tanımak, merhameti anlamak için hiç bitmesi istenilmez bir yolculuk olarak kaldı içimde.. Bu yolculuğa çıkmak isteyene, ‘acele etmesi gerektiği’ gibi küçük bir tavsiyeyi kalbime borç bilirim..
Nureddin Yıldız ‘Kadın toplumun çekirdeğidir’ diyor. Üstünde durup ne de çok düşünülmesi gereken bir cümle.. Okudukça bu cümlenin bir başlık; sayfada yazanların ise bu başlığı en güzel şekilde açan Efendimiz’den bize nakledilen inciler süslüyor. Her mü’min kadının okuması gereken bir kitap. Kitabın her sayfası ayrı idrak, ayrı fıtrat, ayrı hakikat ve ayrı huzur kokuyor. Oysa ne çok aldanmaktaymışız, oysa ne de cahilmişiz, oysa ne de geç farketmişiz.. Her okuyana, kitabı hayata geçirebilmeyi nasip eylesin Rabb’im..
Kitap baştan sonra insanı alıp götürün, ruhunun, içinin sokaklarında gezdiren, her satırında ‘ben gerçekten kimim, benim neye ihtiyacım var’ sorularını sordurtan, ruha dokunan, bir ruhum varmış hissi uyandıran manidar bir muhabbetten oluşuyor. Kitabı elime aldım, son sayfasını okuyup bıraktığımdan bu yanaki o tesiri size aktaramıyorum ancak içimde çok güzel, çok derince bu tesiri hissedebiliyorum ve öncelikle bu iki güzel adama teşekkür ediyorum, Allah onlardan razı olsun...
Kitapla beraber anlıyorsun ki; fıtrata aykırı yaşamak, benliğimize yaptığımız zulümdür. Ruhumuzu yavaş yavaş kanatarak, öldürmektir. Fıtratımızla tanışık olmadıkça bunu sürdürmektir, neye ihtiyacımız var farkında bile olmadan kendimizden ücra köşelerde hayat sürmektir... İnsan önce fıtratını tanımalı, sadece bedenden değil, bir ruhtan ibaret olduğunu kabul etmeli. Belki önce, en önce bununla başlamalı. İhtiyacımız var, fıtratımızla tanışık olmaya, ruhumuzun varlığını kabul ederek ruhumuzu doyurmaya, almaktan çok vermeye, tövbeye, duaya, Allah’a teslimiyete, O’nun istediği gibi bir yaşam sürmeye, Fabrika Ayarı’na dönmeye ihtiyacımız var...
Anlamlı bir hayatın peşindeysek, bu konuşmalara ihtiyacımız var... Anlam nerede onu bulmaya ihtiyacımız var.
Fabrika Ayarı için geç kalmayalım vesselam
Kitap başlı başına inanç, umut ve dava yolundan bahsediyor. Bu müslümanların hali ne olacak, gidişat çok kötü vs. gibi söylemlerle dolu olan şu araki gündemimizden biraz sıyrılıp tekrar iman gücüne, inanca, ümitvarlığa yürümek kim istemez? Ümide, o iman gücüne, davamıza olan inanç ve heyecanımıza öylesine ihtiyacımız var ki... Bu kitapla gönüllerimiz yeniden dirilip can bulsun, iman, umut, heyecan yoldaşımız olsun...
