Virginia Woolf, mektubunda “Artık savaşamayacağım” derken aslında kuyunun dibinde biriken acısını işaret ediyordu. Kimse o kuyuya eğilip bakmadı. Herkes, suyun yüzeyinde dolaşan dalgaları izlemekle yetindi. İnsanlar deliliğe bakarken acının suya karışan rengini hiç görmediler.
