Abdurrahman b. Amr es-Sülemî ile Hucr b. Hucr bildiriyor: Hakkında “Binek vermen için sana geldiklerinde, ‘Size binek bulamıyorum’ dediğin zaman, sarfedecek bir şey bulamadıkları için üzüntüden gözyaşı dökerek geri dönenlere de sorumluluk yoktur” (Tevbe sur.92) ayetinin nazil olduğu İrbâd b. Sâriye’nin yanına geldik. Ona: “Seni ziyarete geldik. Senden bir şeyler öğrenip geri döneceğiz” dediğimizde İrbâd şöyle anlattı:
Bir gün Resûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) sabah namazını kıldırdıktan sonra bize doğru döndü ve çok duygusal bir konuşma yaptı. Konuşmasıyla gözlerimiz yaşarıp kalplerimiz ürperdi. “Ey Allah’ın Resûlü! Bu, vedalaşan birinin konuşmasına benziyor. (Senden sonra) bize ne yapmamızı tavsiye edersin?” dediğimizde, Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem) şöyle buyurdu:
“Sizlere Allah’a karşı takva sahibi olmanızı, başınızda Habeşli bir köle olsa dahi emirlerini dinleyip itaat etmenizi öğütlüyorum. İçinizden ömrü yetecek olanlar benden sonra pek çok ihtilaflara şahit olacaklardır. Böylesi bir zamanda benim ve doğru yolda olan râşid halifelerin sünnetlerinden bildiklerinize uyun. Bu sünnetlere sıkıca tutunun. Dinde olmayıp da sonradan dine sokulan şeylerden sakının. Zira bu tür şeylerden her biri bidattır ve her bidat sapıklık demektir.”