Ceylan gözlüm türküsü hikayesi şöyledir, 1998 yılında Âşık Mustafa Aydın eşi Melek hanım ve iki çocuğunu alır Ankara'dan Kars Sarıkamış'a doğru yola çıkar, eşi Melek hanım öğretmendir, Erzincan tercan'a gelirler ve sabah saatlerinde elim bir trafik kazası geçirirler eşi Melek hanım aracın camından fırlar ve 50 metre yüksekliğinde olan kayalıklaradan uçarak Murad nehrinin yanına baraj kenarına dikenlerin arasına düşer başına kayalıklar çarpımıştır sağ karşında kan akar ve oracıkta can verir, eşi aşık Mustafa Aydın eşi için yazar;
Bakışların yüreğimde
Açtı yara ceylan gözlüm
Muradını alamadın
Kaşı kara ceylan gözlüm
Seni gördüm boynu bükük
Genç yaşında ömrü sökük
Gözü yaşlı perçem dökük
Zülfün tara ceylan gözlüm
Dağ başında soğuk vardı
Geçit vermez duman kardı
Gurbet eli avcı sardı
Düşme tora ceylan gözlüm
Kaşlarının karasından
Kan süzülür yarasından
Dikenlerin arasından
Çık kenara ceylan gözlüm
Sevdim seçtim kul içinde
Yorgun düştük yol içinde
Susuz kaldık göl içinde
Gel pınara ceylan gözlüm
Yaralı candan bezersin
Ovadaki kırda gezersin
Mustafa'yla hür gezersin
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Biliyorum, unutamayacaksın!
Ağır ağır geçecek mevsimler,
Bir bir ağaracak saçının telleri
Solacak albümde eski resimler.
Beni hatırladıkça için ürperecek,
Boşanan gözyaşlarını tutamayacaksın.
Boşuna zorlama kendini, sevdiğim;
Biliyorum, unutamayacaksın.
Ve biliyorsun, ben de unutamayacağım,
Eskimeyecek içimde sana ait ne varsa
Şöhretmiş, servetmiş herşey geçiyor, inan
Dostluklar ve sevgiler kalıyor, kalırsa.
Sen benim gökyüzümdün, denizim, toprağımdın,
Şimdi bir hatıra olamazsın belirsiz, uzak
Biliyorsun bazı şeyler vardır elimizde olmayan
İşte öyle imkansız birşey seni unutmak.
Zannetme ki herşey bitti sevdiğim;
Birgün yeşerecek şu sararmış yapraklar.
Ve bundan sonra kim severse dünyada;
Seni ve beni hatırlayacaklar...
Bu nasıl sevgi böyle?
Bu nasıl tutku?
Bu nasıl özlem?
Ne zaman gözlerini görsem
Bir çoğalıyorum, bir eksiliyorum
Mutluyum varsın diye
Al uzattım ellerimi
Seni sarsın diye
Ceylanım! Belki bir gün duyarsın diye
Çıkmışım bir dağ başına sana türkü söylüyorum
Ne güzel ellerin var incecik
Ne güzel saçların var sapsarı
Anlasana o yalansız gözleri
O kirpikleri, o dudakları
Düşündükçe baştanbaşa özlem kesiliyorum
Al desem, sana ömrümü versem
Korkarsın, alamazsın ki
Dur desem, kaçarsın yine ceylanım
Gül desem, ağlarsın
Gel desem, gelmeyeceksin, biliyorum
Bu engeller bana göre değil oysa
Ben bu dağları aşarım
Geçerim bu denizleri, korkma
İşte düştüm yollara
Dur, bekle beni, geliyorum
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın...
Bir pınarsın içilen ama hiç kanılmayan
Seveni yanıltmayan, sevince yanılmayan
Özlenen sen, özleyen sen, özleten sen
Varken doyulmayansın, yokken dayanılmayan...