Ayse
@Aguli7
10 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
Reklam
Neden Wattpad'deki Bütün Kitaplar Aynı?Edebiyat
YouTube kitap kanalımda Aslı Arslan'ı ve Sokak Nöbetçileri kitabını okumadan ölebilirsiniz dedim: ytbe.one/-AXqTQjVFOk
Merhaba arkadaşlar… Evet. Bugün ben yine bir Wattpad kitabı
Cidden komiksin artık. Hani yazmayayım yazmayayım diyorum. İşine gelmeyen yorumları öyle görmezden geliyorsun ki. Senin istediğin tek şey övülmek ve haklı bulunmak. Bunun için de baya iyi çabalıyorsun takdir edilesi. Bir şeyi beğenmiyorsan ondan uzak durusun. Sürekli onun dibine dibine gidip ilgi çekmek için böyle yorumlar yapmazsın. Sallayacak bir şeyler aradığın fazlası ile belli.
Neden Wattpad'deki Bütün Kitaplar Aynı?Edebiyat
YouTube kitap kanalımda Aslı Arslan'ı ve Sokak Nöbetçileri kitabını okumadan ölebilirsiniz dedim: ytbe.one/-AXqTQjVFOk
Merhaba arkadaşlar… Evet. Bugün ben yine bir Wattpad kitabı
Abi belki bu tarz kitapları sevmiyorsun amenna ama okuyanlara bu kadar tepki göstermen bana abartı geldi. Bırak herkes istediğini okusun. Bende okuyorum ama dünya klasikleri de okuyorum yani wattpad diye zaten insanların üstüne gelmedikleri kalmadı bide sen yapma gözünü seveyim. Seni seviyorum abi ama biraz daha sakin olabilirsin.
Dün tam anlamıyla mezun oldum. Karneleri aldık ve ben artık zorunlu okul hayatıma veda ettim. Her şeyi son kez yapmanın bana verdiği acıyla okul merdivenlerinden tekrar yukarı çıkıp katların arasına dolaşıp sınıfa girmek... O kadar üzücüydü ki kendimi tutmamaktan korktum. Son kez merdivenlerden çıkmak, son kez sınıfın kapısından geçmek, o kapıyı örtmek, sıraya oturmak, son kez öğretmenleri dinlemek çok üzücüydü. Son kez okulda İstiklal Marşı okumak, son karne töreni, son kez kürsüye çıkmak. Sonların, sonu yok.
Artık veda vakti geldiğinde öğretmenlerimle sarılıp biraz duygusallaştık ve ben ingilizce öğretmenime sarılırken artık kendimi tutamayıp ağladım. Ve ben ağlayınca, o da ağladı. Yaklaşık 3 dakika sarılarak ağladık, ama bir ömür gibi geldi. En zoru ise arkadaşlarımdan ayrılmak oldu. Sarılıp bırakmak gelmedi içimden. Sürekli görüşürüz desekte herkesin yeni bir hayatı olacağı için biraz zorlaşacak bu durum. Ve son ayrılık, arkamı dönüp baktığımda gördüğüm 4 yıl. O bankta oturuşum, kürsüde bağırarak şarkı söyleyişim, her geç kaldığımda aynı yerde bekleyen nöbetçi öğretmen, kahkahalarım, ağlamalarım ve hatta çığlıklarım. Hepsi gözümden geçti. O an yapabileceğim tek şey bu dört yıl için teşekkür etmekti. Ben ise bu gücü bile kendimde bulamayıp karneme bakarak, ağlayarak okuldan çıktım. Yüksek ihtimal karnemin kötü geldiğini düşünmüştür çevredekiler. Olsun :") sorun değil.
Umarım bu yeni hayat beni hep güldürür 💖