Kitabın 71. Sayfasını henüz okumaktayım ama yazar kitapta ne sanatsal ne edebi bir tarz kullanmış.Nerdeyse her hikayesinde erkeği kadının tuzağına düşmüş mükemmel vasıfları olan bir kurban gibi; kadını ise bayağılıktan, hayvanlıktan, duygusuzluktan oluşan bir et yığını gibi anlatmış.Bu kadın öfkesi neden bu kadar taşmış bilemem ama yazarın bu kitabını hiç sevmedim.Diğer kitaplarını okur muyum bilmem.Bu kitabın Türk Edebiyatı Klasikleri diye adlandırılmasında zannımca hata olmalı.Öfke ve kızgınlık bir klasik olmamalı; nesilden nesile aktarılmamalı…