Şu yaşıma kadar kendim ve ailemle yaşadığım bir çok zorluk,sıkıntı, hastalık vs gibi imtihanlarımda hiç of demeden kendimce sabırlı bir insan olduğumu düşündüm.2 gün önceye kadar…
Online dersime çalışmamış ve önceliğe çektiğim işlerimden dolayı o günkü dersime katılmayacaktım.Hocama ne mazeret bildireyim diye düşünürken; 1 saat içinde dersin iptal olduğu bilgisi geldi.Sevindim tabii :)…Sonrası başka bir işim ve daha başka bir işim kolaylıkla önüme geldi.Hiç çaba harcamadım onlar içinde.
Rabbim dedim ne güzel sıraladın bugün diye şükr ettim.Ama düşündüm ben böyle olayları daha öncede yaşadım herkes gibi.Ama düşüncem farklıydı bu sefer.Aslında Rabbimiz her şeyi zaten bizim için bir nizama sokuyor ama iyi ama imtihan.
Fark neydi?Fark; benim bunca seneden sonra fark etmemdi.Sabır buydu aslında musibet anında değil sıkıntı anında değil; Rabbimim bizim için yazdığı nizamı görerek, tefekkür ederek beklemekti.Bekleyip O’nu anmaktı.Sadece sıkıntı musibet anında değil; her daim O’nu anmak ve beklemek…
Sabır artık bir meşakkat değil ben de bir ilticadır Rabbim’e…