Önemli olan insanın yirmi, kırk ya da altmış yaşında olması değildir: Asıl önemli olan kişinin kendi gelişim düzeyindeki bilinçli karar verme kapasitesini tam anlamıyla kullanıp kullanamadığıdır. Sekiz yaşındaki sağlıklı bir çocuğun (herkesin bildiği üzere) otuz yaşındaki sinir hastası bir yetişkine kıyasla daha özgün bir birey olabilmesi buna bağlıdır. Çocuk kronolojik anlamda daha olgun değildir, bir yetişkin kadar çok şey yapamaz ve kendine bir yetişkin gibi iyi bakamaz ama olgunluğu duygulara dair dürüstlük, özgünlük ve gelişim çağına göre uygun kararlar verme becerisi olarak değerlendirdiğimizde çocuk daha olgundur.