Gecenin karanlığında camıma yansayan bir kız görüyorum. Küçüklüğüm gözlerini dikmiş bir bana bir gökyüzüne bakıyor. Çok geçmeden aklıma giriyor ve konuşuyor benle.
Gökyüzü ne kadar yalnız dimi? Bulutlar onu saklıyor arkada kimse bakmıyor ona?
Sen neden yıllarca sakladın beni gülüşlerinin ardında?
Tam aydınlığa çıktım gülüyordum kii yine kaldım gökyüzüyle bir başıma.
Biri vardı müsait misin diye sorduğum da, sana her zaman derdi. Beni dinlemesine en çok ihtiyacım olduğu zaman bir dakika bile dinlememişti. İnsanlar yalandır.
Nereye umudum? Sanki hiç geri gelmeyecek gibisin. Oysa sen en ufak bir ışıkta yanımda belirirsin.
Sıkıldım iki yüzlü insanlardan. Doğruyu yanlışı bilmeyenlerden. Ve en çokta bir sineğin ayak ucu kadar olamayıp kendini dünyanın merkezindeymis gibi davrananlar dan.