"Kendinizi, kendinizle vakit geçirmeyi yalnızlık sanmayacağınız şekilde yetiştirin."
demiş,
Andrey Tarkovski
Yalnızlık sandığım şeyin aslında kendimle vakit geçirmek olduğunu yeni yeni anlıyorum. İnsan kendine iyi gelmeyi öğrendikçe başkasına veya başka bir şeye tutunma ihtiyacı azalıyor. Bu, uzaklaşmak kendini soyutlamak değil sadece dengede durmayı öğrenmek gibi, kendi içinde biraz daha sağlam durabilmek...
Hayat bazen kontrolümüzden çıkıyor insanlar değişiyor, şartlar zorlaşıyor, planlar dağılıyor ama bir şey hep bizimle kalıyor : Nasıl duracağımız.
Tepkimizi susuşumuzu devam edişimizi seçebilmek...
Sanırım insanı ayakta tutan şey de bu.