Kendine İnanmak Yetmez
Bugün bir arkadaşımın konuşmasını dinledim.
Ben yapamıyorum, ben bir şeyi başaramıyorum, dedi.
O an anladım ki; bazen insanın sadece kendine inanması yetmiyor.
Ne kadar güçlü olursa olsun, içinde bir yerlerde hep bir başka sesin desteğini arıyor. Birilerinin ona, Sen doğru yoldasın, devam et, demesini bekliyor.
Çünkü biz, onaylanmaya ihtiyaç duyan varlıklarız.
İçimizde ne kadar inanç taşırsak taşıyalım, bazen bir başka yürekten gelen onayla tamamlanıyoruz. Bir şey başardığımızda, bir sorunu çözdüğümüzde, haklı olduğumuzda… Birilerinin gözlerimizin içine bakıp, Haklısın, demesine ihtiyaç duyuyoruz.
İnsan, sadece kendi sesiyle yetinemez her zaman.
Yolun ortasında, yorgunken, kararsızken bir ses ister yanında: Yolun doğru, adımın sağlam.
O ses, insanın içindeki karanlığı aydınlatır, adımlarına güç katar.
Kendimize inanmak bir başlangıçtır.
Ama bazen, inancımızı büyütmek için birinin yüreğinden dökülen birkaç doğru kelimeye ihtiyacımız vardır.
Çünkü insan, insana aynadır. Ve bazen, o aynada kendi ışığımızı ancak başkasının gözlerinde görebiliriz.