şimdi anlıyorum ki bütün namuslu ve iyi insanlar gibi, benim de yaşamaya, saygı ve sevgi görmeye, dostluk beklemeye, hasılı yalnız vermeye, durup dinlenmeden vermeye değil, karşılığını da istemeye ve almaya hakkım vardır.
İçimde, o zaman, sevmiş, sevilmiş, sevdiğine ve insanlarına karşı vazifesini yapmış bir insanın rahatlığı olacak ki, bu, ölümün mendeburluğunu güzelleştirebilen biricik şeydir.
Eğer sana hayatımda hiç olmazsa dört beş sene önce rastlasaydım şimdikinden beş kat kuvvetli, iyi bir İnsan ve verimli bir şair olurdum. Senden önceki hayatımı, bu bakımdan, kaybedilmiş bir ömür parçası sayıyorum.