Bazen ben onu dünyadaki her şeyden daha fazla severken ve kendimi ona adamışken, sadece onu düşünüp, başka hiçbir şey istemezken, onun nasıl olup da bir başkasını sevebildiğini, buna nasıl cüret ettiğini anlayamıyorum.
İnsanoğlu böyle geçicidir. Kendi varlığına en çok inandığı, sevdiklerinin anılarında ve kalplerinde derin izler bıraktığını sandığı yerlerde bile, hızla silinip gider.
O benim için kutsal bir varlık. Varlığı öyle bir tutkuya neden oluyor ki, onun yanındayken hissettiklerimi ifade edemem. Sanki ruhum, her bir hücremde atıyormuş gibi hissediyorum.