Eğer biri yalnızca tek bir kişiyi seviyor ve başka insanlara karşı kayıtsız kalıyorsa, onun sevgisi sevgi değil, simbiyotik bir bağlılık ya da çerçevesi genişletilmiş bir egoizmdir. (...) Sevgi bir faaliyettir, ruhun gücüdür. (...) Eğer birini gerçekten seviyorsam, o zaman bütün insanları severim, dünyayı severim, yaşamı severim. Eğer birine "Seni seviyorum" diyebiliyorsam, "Senin içindeki herkesi seviyorum, senin aracılığınla bütün dünyayı seviyorum, senin içinde kendimi de seviyorum" diyebilmem gerekir.