Bir çocuğun yüzündeki gülümsemenin sebebi olmak, bir çocuğun neşesindeki tını olmak, bir çocuğun kalbinin heyecanla çarpmasını sağlamak hayattaki tüm maddi bedellerden daha önemliydi benim için. Bu benim hayat prensibimdi. Biriktirdiğin değil, paylaştığın senindi. Veren el, alan elden üstündü. Hayattayken ekmeğini paylaşmayanın öldükten sonra ismi anılmazdı.