Hayat çok zor olsa gerek. Biliyoruz deprem afetinden dolayı hepimizin içi hüzünle dolu. O gece Hatay'da Kırıkhan'daydım. Nasıl bi tesadüfse o gün saat 08.30 da anneannemin yanına gelmiştim. Çok güzel bi gün geçirmiştim. Bilmiyorsun ki gecesi deprem olacağını. İlk defa anneannemin yanında uyumuştum. Yani hayatımda ilk defa... Bilmiyordum ki ilk ve son uyuyuşum olduğunu. O gece benden hayatımda tek yanımda kalan anneannemi aldı benden.. Her ne de olsa o haliyle 3 gün boyunca beklemiş orada kurtarılmayı o moloz yığınlarının altında... Ama ben 2 günde çıktım ama o... Kurtarılamadı 3 gün dayandı o yığınların o taşların altında canım anneannem benim.. Seni o kadar çok seviyorum ki çok özledim seni gerçekten. Evet biliyorum annemin, babamın yanına gittin. Onlar sana çok iyi bakacaktır eminim.
Anneannemin en sevdiği kuşu vardı, kafesinde dururdu hep, anneannemin yoldaşıydı. Tek kalma diye onu da koydum yanına, mezarının yanı başına..
Bilmiyorum bu duygulara çok alışkan olduğum için garip oldum yine.. Kimse kalmadı şimdi yanımda. Sadece her saniye sığındığım Allah'ım var. Ona da şükürler olsun...Şuan yardım arabasındayım.. Diğerlerine herkese yardım ediyorum anneanne. Küçük çocukların gözlerindeki hüzünü görsen bi...
Allah Yardımcımız Olsun 🤲