Semra
@Araftaaa
Hemşirelik
İstanbul
14 Ocak 2004
16 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Dön bak dünyaya
Birileri gelir birileri gider. Lafta tabi...
Birileri gelip en güvendiğin olur. Tüm duygularınla sarıp sarmalarsın onu . Dost bilirsin. Kardeşim dersin yada sevdiğim.. Bu sefer gerçekten iyi insana denk geldim. Hâlâ böyle insanlar kalmış dersin. Herşey yolundayken yoldan saptığını görürsün. Memnun olmazsın ama yanında güvendiğin biri vardır ve hedefler yerindeyse bunda sorun yok dersin. Yani asıl kuralı çiğnersin. Birine güvenip de idealerinden vazgeçersin gittikçe uzaklaşırsın hayallerinden olman gereken yerden. En çok da çok güvenirsin o kişiye. İşte tam burda kopu verir ipler. Dönüp bakarsın dünyaya yanlız kaldığına. Güneşin battığı ve yağmurun yağmadığını.. herkesin gittiğini sırtındaki son bıçak yansımasında görürsün. Yolun başındayken anlarsın sondaki çaresiz hâlini...
Kendi yolunu kendin çiz güvenme birilerine.
Birşey bilmiyorsan bile karıştır tüm renkleri , sonu her ne olursa olsun kendine güven... Sana senden zarar gelmez.
Reklam
Bazen bazı durumlarda hem fiziksel hem de ruhsal olarak ağrı ve acı dolu günler yaşayabiliyor insan. Yanındaki değer verdiğin kişilerden beklediğin de sadece bir kaç güzel söz yada davranıştan ibarettir. Etrafındakiler o kadar kör ve sağırdırlar ki ne yaşadığını, ne durumda olduğunu bile görmezler kulakları sağır; gördükleri de görmek istediklerinden ibarettir. Böyle bir durumda yapabildiğin tek şey kenara çekilip kendi derdini , sorununu tek başına çözmek olur. istediğin kadar bir taşı sula, taş büyümez." diyor Ursula. Hayat da biraz böyle. Sevgi tek başına hiçbir şeydir. Neyi, kime ne kadar verdiğin önemlidir bazen. Taşı suladığın için taş nasıl büyümezse çok suladığında çiçek de büyümez, ölür. İlacı zehir yapan ölçüsüdür, sevgiyi de.
Bir insana çok değer verdiğim için çok kızıyorum kendime. Değer verirken asıl içindekini görmediğim için yine kendime çok kızgınım. Her şeyi beraber yaptığım ve her anında yanında olduğum için de çok kızgınım. Fazla değer vermeyeceksiniz kimseye. Sonrasında olan size oluyor. Arkadaştan öte gördüğüm kardeşim dediğim biri beni çok kolay silerken ben hâlâ fotoğraflarıma bakıp tek mesajını bile silemediğim için de çok kızgınım. Kendimi bu kadar aciz hissettiğim bir an hatırlamıyorum. Bana kendimi böyle hissetiren birine bu denli önem verip hayatımda toksik bir dönem yarattığım için kendimden özür diliyorum. Yaşattığı her şeyin misliyle yaşayacağını biliyorum.Karma der ki; aynı şey sana yapılıncaya kadar birine ne kadar zarar verdiğini anlamayacaksın.
Hava alanında indiğimde almaya gelecek olan ağabeyimi bekliyordum. Yanımda oturan kadın tuvalete gitmek istediğini ve valiz ve çantasına göz kulak olmamı istedi. Bende tabiki kabul ettim. Şimdi şunu anlayamıyorum bazı insanlar nasıl oluyor da güvenebiliyor yada şöyle sorayım nasıl bu kadar çabuk güveniyorsunuz? Tamam bu güzel bişey ama bazılarımız neden bu kadar güven duygusundan yoksun? Hayır mesela eşya değil karşındaki insana güvenmek. Bazılarımız güvendikleri insanlardan o kadar çok şey tecrübe etmiş ki kolay kolay güvenemiyor. Onlardan biri de benim . İnsanlara olan güven duygumu kaybetmişim onu anladım.