Çapkın bir baronun tatilde küçük bir kaçamak yaşamak istemesiyle başlıyor her şey.Ancak kitabın ana kahramanı o değil, on iki yaşındaki küçük bir çocuk.Baron,çocuk ve çocuğun annesi etrafında geçen kitapta bu küçük arkadaşımızın iç dünyasına,bazen çelişen ve ilk defa hissettiği duygularına,hayatla ilgili keşiflerine,gidip gelen çocukluğuna şahit oluyoruz.Ne var ki en başından en sonuna kadar aralarda ne olursa olsun hala saf ve sevgiye,güvene ihtiyaç duyan bir çocuk bu.Özellikle belirtmek istediğim şeyse Zweig'ın bu kitabındaki betimlemelerini çok sevmiş olmam.
Reklam
Yıllar önce bienalde Aya İrini nin kocaman salonunda tecrübe edilen bir enstalasyon vardı. Motor kaskı gibi gözlüklü bir başlık takıyorsunuz, elinizde de uzaktan kumanda gibi bir alet... Mekanda en fazla yedi kişisiniz ve hepinizde bu kask ve kumandalardan var Salonda geziyorsunuz ve kaskın gözlüklerinden etrafı bir ekran görüntüsü gibi izliyorsunuz.. Sonra elinizdeki kumandaya basınca bi anda pat diye görüntü değişiyor. O anda sizinle birlikte o mekanda gezen başka birinin gördüklerini izliyosunuz ekrandan sanki kendiniz görüyormuş gibi.
Kitap (Tuiavii'nin deyimiyle düşünce hasırı yani) bende tam da bu etkiyi yarattı. Bi anda bütün fizik kurallarının yıkılıp perspektif dediğiniz şey kayboluyo sanki... O çok doğru ve çok gerçek bildiğiniz dünyaya bir başka bakmaya başlıyorsunuz...
Küçücük olmasına rağmen okurken büyük bir zihinle karşı karşıya olduğunu hissediyor insan. Miller, aşık olduğu bir Japon kadını anlatıyor gibi ama aslında daha çok kendini, kendi aşık olma biçimini, saplantısını, tutkuyla ilişkisini anlatıyor ki bence hepimizin hayatımızın belirli dönemlerinde düştüğü dehlizler bunlar. Zaman zaman bilinç akışının serbestliği yorsa da, ilginç bir okuma deneyimiydi diyebilirim. "Aşka inanabilsen, onun gereklerini yerine getirebilsen mükemmel olur. Yalnızca bir ahmak, katıksız bir aptal becerebilir bunu. Bir tek o özgürdür derinlere inmeye ve göklerde fink atmaya. Masumiyeti korumaya alır onu. Kendisi korunma isteğinde bulunmaz."
