Sedef

Kötü olduğunda ağlayabileceğin, kendini iyi hissettiğinde çıkıp saatlerce dolaşabileceğin kimse yoksa nasıl olur da her şey yolundaymış gibi davranırsın?
Bir şeyleri yapmak eskisinden daha zor geliyor; yemek, içmek, spor yapmak, ders çalışmak, kitap okumak. Saatlerce boşluğa baktıran bir şey var. Kötü olansa sebebini bilmiyorsun ve çözüm bulmak için de elinden bir şey gelmiyor. Sadece oturup duvarı izliyorsun. Boş durmamak için telefonla bir şeyler yapıyorsun. Ama insan sonunun geldiğini nasıl hisseder? Sanırım böyle.
Her şey ters gitmeye başladığında ve devam edemeyecek noktaya gelindiğinde pes etmeden nasıl devam edilirdi?