Onlar çıkınca ivan ilyiç kendini daha iyi hissetti : yalan yoktu artık , o da onlarla birlikte çıkıp gitmişti , ama ağrı yerinde duruyordu. Hep aynı ağrı ve aynı korku...
Dayak yiye yiye bu şehirde yaşamayı öğrenecekti. Hep tetikte olacaktı. Yasaktı Dalgınlık. Daldı mı , Büyük Şehir insanı Kornalar , Çanlar, Küfürler, Gıcırtılar , Çarpmalarla Kendine Geliyordu... Gülere Baktı. Onlarda mı dalmışlardı. Yoksa bu şehir onları da mı kendilerine Getirecekti?..