İnsanlar ekleniyor hayatına, insanlar eksiliyor, sen bir kalabalıktan bir başka kalabalığa çok da fark etmeden geçiyorsun, birileri senin hayatından çıkıyor, sen birilerinin hayatından çıkıyorsun.
Teninin parçası olmuş niceleri
uzaklaşıyorlar, bir zamanlar adını bile bilmediklerin ise daha sonra en mahrem gülüşlerinin sahibi oluyorlar.
Aşk hayallere tutunurken gerçeklerden düşmekmiş.
Aşk insanın kendisini başkasıyla yakmasıymış.
Aşk kederden gülüş beklemekmiş.
Aşk insanın karşısındakini sevmesinden çok onun vereceği acıları sevebilme cesaretiymiş..
Hepsine yeterdi yüreğim. Hepsine vardı cesaretim.
El olup gitmeseydin...
Çok içten gülüşleri olmalı insanın, kimsenin akıl sır erdiremediği kadar... Hayatın bütününe yayılmalı o gülüşler ve en sevdiğine katılmalı her seferinde. İnsan acı çekmeye gelmedi bu dünyaya, insan mutlu olmaya da gelmedi. İnsan neden bu dünyada olduğunu bilmiyor. Hayat kısa ya da uzun metrajlı bir film gibidir ve çoğu
film mutlu sonla bitmez.