Kaldırımlarda sağımdan solumdan geçip duran, telaşla koşturan, her zaman aceleci, asık suratlı, endişeli insanlara katlanamıyordum. Neden hep üzgün, hep endişeli, telaşlıydılar? Her zamanki hüzünlü öfkeleri nedendir? Mutsuzluklarının suçu kimindir?
Hırsızlardan, katillerden asla korkmayalım. Bunlar dışarıdan gelen tehlikeler. Biz kendimizden korkalım. Önyargılar,işte hırsızlar ; günahlar, işte katiller. En büyük tehlikeler içimizde. Bedenimizi yada kesemizi tehdit edenin ne önemi var? Sadece ruhumuzu tehdit edenden korkalım.