Toz duman içinde bir zafer muştusu gibi sesin.
Sen benim hem sığınağım hem en büyük savaşım,
Gözlerin, tarihin en derin kuyusu;
Baktıkça kaybolduğum, kayboldukça kendimi bulduğum...
Aslım, sen bu dağınık ömrün tek sarsılmaz kaidesi,
Zamanın ötesinden gelen o kadim fısıltısın.
Ne saraylar gördü bu ruh, ne yıkımlar,
Ama hiçbir beste, senin adındaki o altın orana ulaşamadı.
Sen, sustuğumda içimde çalan o dev orkestra,
Sen, bu hayatın bana sunduğu en büyük efsanesin.