Gözlerimi gökyüzünden indirdiğim anda bir cehenneme uyanacağımı biliyordum. Ve ne olursa olsun, kulaklarıma gelen cehennemin sesi bana sonsuz ızdırap çektirse dahi gözlerimi yıldızlardan alamadım. Beni anlayan sadece onlar gibi geliyordu. Konuşmama gerek kalmadan... Ve bu karanlıkta bana ışık tutan da, sadece kendileriydi.
Ama bir gün.... Bir şey, bir his, gözlerimi acıyla cehenneme çevirdi. Beni bir şeyin beklediğini fısıldadı kulağıma. Şeytanın fısıldayışı... bıçak darbesi gibiydi, ruhumu yaraladı. ama ruhumu yaralayan sadece o değildi. Beraberinde bir çift gözle buluştum.