Atakan Atmaca
@Atakanatmaca
12 okur puanı
Temmuz 2022 tarihinde katıldı
Başkasının felaketinin, kendi mutlulukları anlamına gelmesinin tuhaf hüznüne kapıldı ikisi de.
Babalarından kalan köyü, ağacı, böceği, suyu, havayı, ormanı, denizi çocuklarına miras bırakamayacak olmanın ağır yüküyle ezildiler.
Bastığımız yeri yoklayarak yürümeliyiz; bazı şeylerden gözlerimizi çevirmeliyiz, mutluluk hülyalarına kapılmamalıyız, mutluluk elimizden kaçarsa isyan etmemeliyiz; hayat budur işte...
Ya ben yaşadığım hayatı anlayamadım ya da bu hayatın hiçbir değeri yoktu.
Geldiği yerde bir şey değişmez, gittiği yerden bir şey eksilmezdi. Görünüşü gibi zekâsının da hiç rengi, özelliği, kişiliği yoktu.