İşim vardı orada: yeşil yapraklar, beyaz zambaklar,
nilüferler devşiriyordum güzel hanımıma,
senenin son çiçeklerini kara kıştan korumaya,
karlar eriyene dek güzel ayaklarının dibinde açsınlar diye.
Her yıl, yaz sonunda gider bulurum çiçekleri onun için,
büyük, derin ve duru bir gölde, Gündüzsefası'nın ilersinde;
baharda ilk orada açıp, en son orada kapanırlar.
O gölün kıyısında, çok zaman evvel bulmuştum Nehrinkızı'nı,
sazların içinde oturan genç narin Altınyemiş.
Şarkısı çok tatlıydı o zamanlar ve pırpır ediyordu kalbi!