Ares ares
@Ates8
Bilim, kendimizi ve başkalarını kandırmamanın en gerçek yoludur.
266 okur puanı
Mayıs 2017 tarihinde katıldı
On dokuzuncu ve yirminci yüzyıl boyunca fakirlerin neden fakir olduğu sorusuna onlara söz hakkı vermeden cevap ve renlerin sayısında hiç sıkıntı çekilmedi. Sesi gür bir çoğunlu ğun dediğine göre fakirlerin kendi salaklıkları ve yetersizlik leri yüzünden fakir oldukları, kesin (ve bilimsel olarak kanıt lanabilir) bir gerçekti.
Ekonomik meritokrasinin yükselişiyle birlikte fakir insan lar, zenginlerin yardımına muhtaç "talihsiz" kişiler olarak ta nımlanmaz oldular; kendi çabalarıyla zengin olmuş, hali vak ti yerinde insanların umarsızca aşağılayabildikleri "başarı sız" insanlara dönüştüler. Suçluluk ve merhamet gibi hisler den azat edilen zenginler, malikanelerde sefa sürüyor olmak tan ötürü hiç de utanç duymuyor, dönüp konuşmaya bile te nezzül etmedikleri fakirlerin talihsiz halleri için timsah göz yaşları döküyorlardı.
Refahın ve mal mülkün adil bir biçimde dağıtıldığı görü şünü savunan kuramlar arasında, on dokuzuncu yüzyıl felse fesi olan Toplumsal Darvincilik'ten daha iyi bir örnek düşü nülemez. Toplumsal Darvincilere göre toplumdaki herkes başta kısıtlı kaynaklarla yola koyulmuştu, yolun başında her kes eşit ölçüde para, mesleki olanaklar ve kendine güvenle donatılmıştı. Bu yarışta kimileri ön sıraya geçtiler. Bunun ne deni onların ayrıcalıklı olmaları ya da şanslarının yaver git mesi değil, yarıştıkları diğer kişilere oranla daha nitelikli olmalarıydı.
Bu yorum görüntülenemiyor
Reklam
Adı geçen büyük adamlar arasında matematikçi ve astronomi bilgini olan bir kadın da vardı. Adı Hypatia’ydı. İskenderiye Kitaplığından saçılan aydınlığın son ışığıydı o. Bu kadının paramparça edilerek öldürülüşü, kuruluşundan yedi yüzyıl sonra kitaplığın yok edilişiyle ilişkilidir.
TÜKETİCİ DAVRANIŞLARI BAĞLAMINDA MASLOW’UN İHTİYAÇLAR HİYERARŞİSİNİN YENİDEN İNCELENMESİ VE GÖSTERİŞÇİ TÜKETİM Arş. Gör. Yıldırım YILDIRIM
Ortaçağ, sadece katı geleneklerin söz konusu olduğu, fiziksel cazibeye ve
özellikle duyusal hazlara tamamıyla duyarsız bir çağ değildir.
Her şeyden evvel, Provence'ın trubadur şairleri ve Alman mvmıesân-
ger'ler erişilmez kadınlara beslenen iffetli, ama saplantılı bir tutku olan
ortaçağ romansını [amor cortese] yaratırlar, .ancak birçoklarına göre on
lar aynı zamanda kelimenin modern anlamıyla romantik aşkı [amore ro-
marıtico], doyumsuz ve yüceltilmiş arzuyu da yaratır. Ancak Trîstan ve
İsolde, Lancelot ve Guinevere, Paolo ve Francesca gibi hikâyeler de bu dö
nemde ortaya çıkar. Burada aşk sadece ruhsal değildir; duyuların mest
olması ve fiziksel temastır; Goliard şairlerinin cinselliği yüceltmesi hiç
de iffetli değildir.
Ortaçağ, sadece katı geleneklerin söz konusu olduğu, fiziksel cazibeye ve
özellikle duyusal hazlara tamamıyla duyarsız bir çağ değildir.
Her şeyden evvel, Provence'ın trubadur şairleri ve Alman mvmıesân-
ger'ler erişilmez kadınlara beslenen iffetli, ama saplantılı bir tutku olan
ortaçağ romansını [amor cortese] yaratırlar, .ancak birçoklarına göre on
lar aynı zamanda kelimenin modern anlamıyla romantik aşkı [amore ro-
marıtico], doyumsuz ve yüceltilmiş arzuyu da yaratır. Ancak Trîstan ve
İsolde, Lancelot ve Guinevere, Paolo ve Francesca gibi hikâyeler de bu dö
nemde ortaya çıkar. Burada aşk sadece ruhsal değildir; duyuların mest
olması ve fiziksel temastır; Goliard şairlerinin cinselliği yüceltmesi hiç
de iffetli değildir.
Reklam